Τα στημένα στοιχήματα και η αβάσταχτη υποκρισία.

Ωρύονται οι αθλητικές εφημερίδες και τα αντίστοιχα sites απαιτώντας κάθαρση του ποδοσφαίρου για τα «στημένα». Ζητούν από τη Δικαιοσύνη να είναι αδέκαστη στην εφαρμογή του Νόμου και πανυγηρίζουν βλέποντας κατηγορούμενους με χειροπέδες.

Μιά στιγμή όμως! Ποιό είναι το κεντρικό σημείο της υπόθεσης; Το παράνομο στοίχημα φυσικά. Μια σύντομη ματιά στα sites αυτών των «σταυροφόρων» της νομιμότητας αρκεί για να δει κανείς ότι είναι πλημμυρισμένα από διαφημίσεις παράνομου στοιχήματος. Μαζί με όσα καταμαρτυρούν σε υπόπτους προέδρους, παίκτες και προπονητές, θα μας πουν άραγε οι θεματοφύλακες της εντιμότητας πόσα χρήματα έχουν εισπράξει προβάλλοντας ποινικά κολάσιμες δραστηριότητες και συνεπώς παρανομώντας και οι ίδιοι;

Αποσαφηνίζω: στην Ελλάδα κάθε στοίχημα πλην εκείνων του ΟΠΑΠ είναι παράνομο και επίσης παράνομη είναι η διαφήμιση του (Ν. 2344-1996):
[…]'Οποιος χωρίς δικαίωμα διεξάγει δημόσια ή σε ευρύ κύκλο προσώπων στοίχημα σχετικά με την έκβαση ιπποδρομιακών ή ατομικών παιχνιδιών ή αθλημάτων προκαθορισμένης ή μη απόδοσης και σε γεγονότα, η φύση των οποίων προσφέρεται για διεξαγωγή στοιχήματος ή διαφημίζει το στοίχημα αυτό ή με οποιονδήποτε τρόπο προσελκύει τρίτους να συμμετάσχουν σε αυτό, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον έξι (6) μηνών […]

Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο; Σαφώς! Αλλά και άλλη μια εφαρμογή του νεο-ελληνικού δόγματος ότι «οι Νόμοι ισχύουν μόνο για τους άλλους».

ΥΓ: στα παραπάνω δεν κρύβεται καμία διάθεση υπεράσπισης των "νονών" του ποδοσφαίρου

Μαθαίνοντας από τους Άριστους!

Αν μου ζητούσαν να περιγράψω τον ιδανικό εισηγητή στη Φιλοσοφία, τον καταλληλότερο συγγραφέα μιας συνοπτικής παρουσίασης των σπουδαιότερων φιλοσόφων και των ιδεών τους θα ήθελα:
- να είναι και εκείνος καταξιωμένος φιλόσοφος, ώστε να γνωρίζει καλά το αντικείμενο και να μην θαμπώνεται από τη δόξα των παλαιώτερων για να μπορεί να τους αντιμετωπίζει με σεβασμό αλλά και κριτικό πνεύμα,
- να κατέχει τα μυστικά της Λογικής,
- να έχει την ακρίβεια τις μαθηματικής σκέψης,
- να είναι δεινός συγγραφέας ώστε να μπορεί να μεταδώσει με τρόπο ευχάριστο και επαρκή τις γνώσεις του στον αναγνώστη.

Ούτε παραγγελία να είχα κάνει λοιπόν στον Bertrand Russell (Μαθηματικό, Φιλόσοφο, και κάτοχο Νόμπελ Λογοτεχνίας) το έργο του "Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας".
Αποτελείται από τους εξής τόμους:

1. Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας: οι προσωκρατικοί
2. Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας: Σωκράτης, Πλάτων και Αριστοτέλης
3. Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας: Η αρχαία φιλοσοφία μετά τον Αριστοτέλη
4. Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας: Η αρχαία φιλοσοφία, η καθολική φιλοσοφία
5. Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας: οι Πατέρες και η συμβολή τους στη διερεύνηση του
6. Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας: οι σχολαστικοί
7. Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας: οι Πατέρες και η συμβολή τους στη διερεύνηση του προβλήματος της υπάρξεως
8. Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας: από την Αναγέννηση στο Χιούμ
9. Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας: Από το Ρουσσώ ως σήμερα

Μπέος-gate

Ελπιζω αυτή η υποθεση με τους κοριούς να βγάλει κάτι και να καθαράσει λίγο ο ποδοσφαιρικός οχετός. Επειδή όμως σε αυτή τη χώρα, αν δε τα έχουμε δει όλα σίγουρα έχουμε δει πολλά, η καχυποψία είναι απολύτως δικαιολογημένη. Αν η ΕΥΠ διαθέτει αυτόν τον υπερ-κοριό που πιάνει τα πάντα, και ο εισαγγελέας βασιζόμενος σε ενα ανώνυμο τηλεφώνημα και υποψίες της UEFA μπορεί να παρακολουθεί τον καθένα, γιατί δεν έπραξε κάτι ανάλογο στα πολυ σοβαρότερα ζητήματα διαφθοράς που γονάτισαν και εξακολουθούν να ταλανίζουν την χώρα - να υπηρχαν λιγοτερες ενδείξεις δεν νομίζω. Αν η απάντηση είναι ότι δεν έγινε αντίστοιχο ανώνυμο τηλεφώνημα, να το κάνω εγώ ρε παιδιά!

"Ένας ανασχηματισμός, ένα πυροτέχνημα για κάποιο αόριστο δημοψήφισμα στο απροσδιόριστο μέλλον, ένα πικάντικο σκανδαλάκι και το περάσαμε το Μεσοπρόθεσμο" , να πέρασε αυτή η σκέψη που γυρίζει στο κεφάλι μου και από το μυαλό του πρωθυπουργού (ή όποιου εκτελεί χρέη τέτοιου);

Θου Κύριε...

Οι υφυπουργοί και οι σοβαροί

Πιστεύω ότι πρέπει να στηθούν αδριάντες του κ. Παντελή Οικονόμου στο κέντρο της Αθήνας και κάθε πόλης ανά την επικράτεια για να μαθαίνουν οι μελλοντικές γεννιές πως σκέφτονταν και λειτουργούσαν οι πολιτικοί που κατέστρεψαν την χώρα. Αλίμονο, δεν υπαινίσσομαι ότι ευθύνεται μόνο εκείνος για την παρακμή μας, αλλά το ξεπούλημα των ίδιων του των απόψεων για χάρη της "καρέκλας" είναι ενδεικτικό της κυρίαρχης νοοτροπίας. Ας την θυμίζουμε λοιπόν στους επόμενους, σαν παράδειγμα προς αποφυγή, μήπως και εκείνοι τα καταφέρουν καλύτερα. Εμείς, αφού και αυτές τις κρίσιμες στιγμές έρπουμε σε τέτοια ποταπότητα δεν δικαιούμαστε να ελπίζουμε.

Οι λεπτομέρειες απο το Βήμα:

Η υπουργοποίηση του ως το πρωί της Παρασκευής σφοδρού επικριτή του Μνημονίου και της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, την οποία από σήμερα καλείται ο ίδιος να υπηρετήσει και να εφαρμόσει, έχει προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις στο διαδίκτυο. Ακόμη μεγαλύτερες αντιδράσεις, έχει προκαλέσει η πρωτοβουλία συνεργατών του να αφαιρέσουν από το προσωπικό του σάιτ στο διαδίκτυο (www.poikonomou.gr) τις δηλώσεις του κατά του Μνημονίου.

«Θα το ψηφίσεις;»
Στο προφίλ του Παντελή Οικονόμου στο facebook μία... ερώτηση κυριαρχεί: «Κύριε Οικόνομου για απαντήστε επιτέλους, όπως ρωτάνε όλοι από κάτω... Θα ψηφίσετε το Μνημόνιο τώρα;». Τα σχόλια δίνουν και παίρνουν στον τοίχο («wall») του προφίλ.

«Συγχαρητήρια για το ήθος σας, κ. Οικονόμου. Στον βωμό μιας καρέκλας αποδεικνύετε περίτρανα ότι με τέτοιες αξίες καταντήσατε εσείς οι εκπρόσωποι του λαού την Ελλάδα εδώ που έφτασε. Τόσο αδίστακτος να αλλάζετε εν μια νυκτί όλη σας την σκέψη περί μνημονίου;» γράφει ένας επισκέπτης του προφίλ.

«Κύριε Οικονόμου, γιατί σβήσατε από την ιστοσελίδα σας τις θέσεις σας για το μνημόνιο; Το ερώτημα λοιπόν είναι ξεκάθαρο: θα ψηφίσετε το Μεσοπρόθεσμο; Ναι ή όχι; Καρεκλάκια»...
Απαντήσεις δεν υπάρχουν από τους χειριστές της ιστοσελίδας του Παντελή Οικονόμου στο facebook. Το μόνο... like που κάνει ο χρήστης «Παντελής Οικονόμου» είναι σε ένα σχόλιο επισκέπτη που τον... αποθεώνει, κάνοντας λόγο για «πολυετή συνέπεια και 37 χρόνια αγώνων».
Ακόμη χειρότερα, οι δηλώσεις του κ. Οικονόμου, στο προσωπικό του σάιτ στο διαδίκτυο (www.poikonomou.gr), μόλις τις προηγούμενες εβδομάδες, περί άμεσης εξόδου της χώρας από το Μνημόνιο... εξαφανίστηκαν! Μία αναζήτηση βέβαια στο google τις ανασύρει ξανά, ό,τι κι αν κάνουν οι συνεργάτες του νέου αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας.


Η φαιδρότητα γίνεται ακόμα πιό εξόφθαλμη όταν αντιπαραβάλλεται με την σοβαρότητα και την υπευθυνότητα:
Ο Παπαδήμας αρνήθηκε την άκρως τιμητική (κατά τον Βενιζέλο) θέση του υπουργού Οικονμίας, γιατί ο Παπανδρέου δεν μπορούσε να του εξασφαλίσει τους κατάλληλους συνεργάτες που εκείνος επιθυμούσε:

Την περασμένη Τετάρτη το πρωί, όταν τα πλήθη που συμμετείχαν στην απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ συνέρρεαν από νωρίς στο κέντρο της Αθήνας, ο κ. Γ. Παπανδρέου κατερχόμενος από τη Νέα Ερυθραία για το Μέγαρο Μαξίμου αναζήτησε τον πρώην αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Λ.Παπαδήμο. Τον βρήκε στο Παρίσι, να συμμετέχει σε ένα φόρουμ τραπεζιτών που είχε οργανώσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για την ελληνική κρίση χρέους.

Ηταν η πρώτη φορά που ο κ. Παπανδρέου μετέδιδε σε κάποιον σημαίνοντα εξωκοινοβουλευτικό παράγοντα τις σκέψεις του για έναν ριζικό ανασχηματισμό και καλούσε τον διακεκριμένο πρώην ευρωτραπεζίτη να συμμετάσχει σε μια νέα ανανεωμένη κυβέρνηση που θα επιχειρούσε να βγάλει το κάρο από τη λάσπη. Ο κ. Παπαδήμος έδειξε να εξαρτά τη συμμετοχή του στο νέο σχήμα από τη συνεκτικότητα της κυβερνητικής ομάδας που θα χειριζόταν τα οικονομικά της χώρας και συμφώνησαν να επικοινωνήσουν το απόγευμα και πάλι.

Η αρχική ιδέα ήταν να αναλάβει ο κ. Βενιζέλος αντιπρόεδρος και πολιτικός υπεύθυνος της προσπάθειας διάσωσης της οικονομίας, με τον κ. Παπαδήμο στη θέση του υπουργού Οικονομικών, ώστε να οργανώσει την εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου και να διαχειρισθεί τους ξένους.

Ο κ. Παπανδρέου επικοινώνησε μαζί του αργά τη νύχτα της Πέμπτης καθώς επέστρεφε με το τρένο από το Παρίσι στο Βερολίνο. Ο κ. Παπαδήμος επέμεινε στα πρόσωπα και στη συνεκτικότητα της ομάδας του οικονομικού επιτελείου, κάτι που όμως δεν μπορούσε να ικανοποιήσει ο κ. Παπανδρέου. Ετσι το προξενιό δεν πέτυχε και όλο το βάρος μεταφέρθηκε στον κ. Βενιζέλο, ο οποίος γύρω στις τρεις τα ξημερώματα είπε το μεγάλο «ναι». (Από το Βήμα και πάλι)


Αυτό που μένει στο τέλος βέβαια, είναι ότι ο πρώτος θα μας κυβερνά και ο δεύτερος μαζί με πολλούς άλλους ικανούς θα ιδιωτεύει. Τι να ελπίζει κανείς;;

Τουρίστας στην πόλη μου!

Δεκαπέντε χρόνια ξενιτεμού δεν είναι λίγα. Όσο συχνά κι αν επισκέπτομαι την Αθήνα και παρά τα 28 συναπτά έτη που έζησα εκεί, κάθε φορά που επιστρέφω διαπιστώνω ότι η ματιά μου στα ελληνικά πράγματα προοδευτικά αποκλείνει από εκείνη των μονίμων κατοίκων της. Τουρίστας στην πόλη μου λοιπόν! Τι είδε ο τουρίστας στην πόλη στο ξεκίνημα του δύσκολου καλοκαιριού του 2011;

Είδε τον κόσμο να παίρνει μαζικά τους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί. Είδε τους πολίτες να κινητοποιούνται, να αντιδρούν, να προβληματίζονται. Άτακτα, καθυστερημένα, χωρίς σχέδιο και σαφή αιτήματα, αλλά για μια κοινωνία που πέρασε χρόνια πολλά, βυθισμένη στη νιρβάνα του ευδαιμονισμού, το ξεκίνημα δεν θα μπορούσε να ήταν πολύ διαφορετικό.

Μετά αναρωτήθηκε, "μήπως είναι μόδα που θα περάσει;", γιατί ξέρει οτι οι Έλληνες εύκολα παρασύρονται από την επικαιρότητα και ευκολότερα την ξεπερνούν. "Ή να είναι μια σπασμοδική αντίδραση στην πρόκληση των Ισπανών, μια πράξη εθνικού εγωισμού που γρήγορα θα καταλαγιάσει;" Με τον καιρό το κίνημα αυτό θα οριμάσει, θα εξελιχθεί, θα μπορέσει να αυτο-οργανωθεί, θα είναι σε θέση να διατυπώσει αιτήματα, να καταθέσει προτάσεις και να στοχεύσει κάπου συντεταγμένα; Θα βρει τρόπο να δρομολογήσει ωφέλιμες εξελίηεις; Ή θα παραμείνει ένα βουητό που κανείς δεν θα ακούει; Απορίες, απορίες πολλές. Ίσως αυτή να είναι η πραγματική προσφορά αυτού του κινήματος: να θέσει ερωτήματα.

«Γιατί οι άνθρωποι αντιδρούν μόνο όταν απειλείται η τσέπη τους;» φιλοσόφισε μελαγχολικά. Για να αναθαρρύσει πάλι, βλέποντας νέους που βαρέθηκαν να περιμένουν μοιρολατρικά λύσεις από το κράτος, να προσπαθούν να βάλουν λίγη τάξη μόνοι τους. Πως; Με χιούμορ, για παράδειγμα, τοποθετώντας κοροιδευτικά αυτοκόλλητα στα παράθυρα αυτοκινήτων κακομαθημένων οδηγών:

Ο τουρίστας, ως γνωστόν, είναι αεικίνητος, τόσο που μπορεί να είναι σε πολλά μέρη σχεδόν ταυτόχρονα. Την ίδια ώρα που η λαοθάλασσα πλημύριζε το κέντρο της Αθήνας για να διαμαρτυρηθεί, εκείνος αγνάντευε την αττική θάλασσα που πλημύριζε από λουώμενους και κρις-κραφτ. Όταν η ώρα του μπάνιου πέρασε, έγινε μάρτυρας ενός πρωτοφανούς φαινομένου: στην ακτή σχηματίστηκε ουρά από ταχύπλοα, όπως τα αυτοκίνητα σε φανάρι πολυσύχναστης λεωφόρου. Δυσκολεύτηκε, αλλά κατάλαβε ότι περίμεναν ανυπόμονα στην «γλύστρα» το τρακτέρ να τα ρυμουλκύσει στη στεριά και να τα μεατφέρει στο parking σκαφών:

Προς στιγμήν ξέχασε ότι βρισκόταν σε μιά χώρα, στα πρόθυρα χρεοκοπίας.

Όταν το βραδάκι αποφάσισε να βγεί για ποτό, η παράξενη σκέψη, ότι η συζήτηση για τα οικονομικά της Ελλάδας είναι ένα κακόγουστο αστείο, εδραιώθηκε. Τέτοια κίνηση στους δρόμους και πολυκοσμία στα αμέτρητα μπαρ της πόλης, μόνο σε ακμάζουσες μεγαλουπόλεις είχε ξαναδεί.

Στο διάστημα της ολιγοήμερης παραμονής του είδε την αστυνομία να δουλεύει πυρετωδώς, στήνωντας ενέδρες στους αυτοδίδακτους ραλίστες και μοιράζοντας αφειδώς κλήσεις στα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ας αρχίσει να μπάινει τάξη, έστω και στα απλά, σκέφτηκε. Άλλωστε, ανέκαθεν θεωρούσε μεγαλύτερο ελάττωμα του Έλληνα την αποστροφή του προς τους κανόνες.

Ακούγοντας τις συζητήσεις του κόσμου, μιλώντας μαζί του, αντιλήφθηκε ότι η κοινή γνώμη αποδίδει την κακοδαιμονία των καιρών στους διεφθαρμένους πολιτικούς που έχουν ξεπουληθεί σε σκοτεινά, ξένα συμφέροντα και στα συμφέροντα αυτά που θέλουν να πιούν το αίμα του λαού.
Και τότε μπερδεύτηκε λίγο. Οι ίδιοι άνθρωποι δεν είναι που, ως πριν λίγο καιρό, υπερασπίζονταν αυτά τα κόμματα με τυφλό φανατισμό; Θυμήθηκε οικογένειες να τσακώνονται και να σταματούν να μιλάνε μεταξύ τους, για κομματικές διαφορές. Και έπειτα, οι πολιτικοί αυτοί δικτατορικά σφετερίστηκαν την εξουσία ή εκλέγονταν από το λαό, σχεδόν πάντα οι ίδιοι ή τα παιδιά τους, τα τελευταία 30 χρόνια; Μήπως έφθασαν ουρανοκατέβατοι και δεν είναι σάρκα από τις σάρκες αυτής της κοινωνίας που τους στήριζε με επιμμονή, πιθανότατα γιατί παρόμοια με αυτούς σκεπτόταν;
Τα ξένα συμφέροντα δεν ήταν, που ‘χαριστικά’, έβαλαν την χώρα στην ΕΟΚ; Εκείνα δεν την καλωσόρισαν στην ΕΕ, που την επιδοτεί γενναιόδωρα για δεκαετίες; Τα προηγούμενα μαζί με την είσοδο στο ευρώ, που πανηγυρίστηκαν σαν μέγιστες εθνικές κατάκτησεις, εμποδίστηκαν από κάποιο σκοτεινό κέντρο; Δεν ικανοποιήθηκε το εθνικό μαράζι, η διοργάνωση μιας ολυμπιάδας (πόθος τόσο ισχυρός που όποια φωνή τόλμησε τότε να ψελίσει κάποια επιφύλαξη θεωρήθηκε «προδοτική»);
Ο τουρίστας μας δεν τρέφει αυταπάτες ούτε για την ποιότητα των πολιτικών, ούτε για τις προθέσεις του διεθνούς και εγχώριου ‘Συστήματος’ και κατανοεί τις κραυγές εναντίον τους. Έφυγε όμως από την αγαπημένη του Ελλάδα με αυτή τη σκέψη να γυρίζει στο κεφάλι του:

Η κοινωνία και ο καθένας ξεχωριστά δεν έχει καμία ευθύνη για όλα αυτά;
Υπάρχει άραγε κάποιος Έλληνας που θα παραδεχεται «Φταίω λίγο και εγώ!»;

Ο προφητικός(;) Κοραής

Ο Κοραής, ο Αδαμάντιος που έχουμε ακουστά από το σχολείο, φαίνεται ότι είχε κάποιο προφητικό χάρισμα ή μια κρυστάλλινη σφαίρα και έβλεπε το μέλλον. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι το 1820 περιγράφει με ακρίβεια την κακοδαιμονία της σημερινής Ελλάδας; Η εξήγηση ότι στα 200 χρόνια που μεσολάβησαν, η φυλή μας ελάχιστα προόδευσε, αποκλείεται ως κακεντρεχής.

Σταχυολογώ (από το βιβλίο "Αδαμάντιος Κοραής - Επιστολές προς το Έθνος", εκδ. Ροές) μερικές από τις σκέψεις του, όπως τις διατύπωσε στις επιστολές του προς τους ηγέτες της Επανάστασης:

- Η καταραμένη φιλαρχία που φέρνει τη διχόνοια, άναψε την φωτιά των εμφυλίων πολέμων και οδήγησε την υποδούλωση των Ελλήνων αρχικά στους Μακεδόνες, έπειτα στους Ρωμαίους και τέλος στον αγριότερο και βαρβαρώτερο από όλα τα έθνη, τους Τούρκους.

- Υπενθυμίζει ότι κατά την τουρκοκρατία, το ταλαίπωρο γένος μας υπέφερε τα ίδια κακά από τους ομογενείς, όσο και από τους άγριους μουσουλμάνους. Καθώς και ότι οι άπληστοι προεστοί της Εκκλησίας, ντυμένοι στα αστραφτερά τους άμφια και ακολουθούμενοι από την κουστοδία τους, σαν σατράπες του τυράννου, περιφέρονταν στις επαρχίες και άρπαζαν από το στόμα των φτωχών ό,τι δεν τόλμησε να αρπάξει η αχορτασιά των Τούρκων.

- Εκλιπαρεί τους πολιτικούς να μην παραχωρήσουν- εξαιτίας της διχόνοιας, της ασυνενοησίας τους- τον έλεγχο της πατρίδας σε ξένες δυνάμεις.

- Μια θεραπεία για τις ασθένειες της εποχής θα ήταν να πεθάνει η παρούσα, διεφθαρμένη από τα πάθη της γενιά. Αλλά και αυτό θα ήταν μάταιο αν η επόμενη έχει διδαχθεί από το παράδειγμα των ανόητων πατεράδων της.

- Παρατηρεί ότι λίγη πολιτική και οικονομική δύναμη αν αποκτήσει κάποιος από εμάς, γίνεται πάραυτα δυνάστης των ομοίων του. «Ολίγη υπεροχή αρκεί να μας καταστήσει τυραννίσκους».

- Δεν θα καταφέρουμε να κερδίσουμε τον σεβασμό των ξένων αν δεν ομονοήσουμε, αν δεν πάψουν οι κυβερνώντες να πολλαπλασιάζουν τα δημόσια αξιώματα και τα περιορίσουν στα απολύτως αναγκαία, αν δεν πάψουν να κατασπαταλούν τον ιδρώτα του Έθνους.

- Αναφερόμενος στους φανταχτερούς τίτλους (επαγγελματικους, μόρφωσης κλπ), δηλώνει ότι οι «Πτωχοαλαζονίαι» εμφανίζονται μόνο στα πολιτικά και ηθικά φθαρμένα έθνη.

- Διαπιστώνει ότι η ανομία των κρατούντων μας έκανε να χάσουμε ολότελα τη διάκριση του δικαίου και του αδίκου.

- Το γκρέμισμα είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι η ανοικοδόμηση. Αλλά δεν βλέπει να υπάρχουν στον τόπο άνθρωποι άξιοι για αυτό το καθήκον, παρά μόνο ημιμαθείς και δημαγωγοί. Εκτιμά ότι οι ξένοι δεν επιθυμούν να μας επιτρέψουν να χτίσουμε μόνοι μας και το μόνο που μας μένει είναι να ελπίζουμε να βρεθούνε μερικοί συνετοί από εμάς και να απαιτήσουν από τους ξένους να οικοδομήσουν σε συνθήκες εύλογης δικαιοσύνης.

- Δεν διέφυγε της προσοχής του το ρουσφέτι, η πελατειακή σχέση και το «βύσμα»: Αν εκείνος, στον οποίο η πατρίδα εμπιστεύεται το ιερό καθήκον της εκλογής, χαρίζει την ψήφο του στον φίλο (και όχι στον ικανότερο), αδικεί προφανώς την πατρίδα. Αν ακόμα χειρότερα, ξεπουλά την ψήφο του για χρήματα ή άλλα ανταλλάγματα τότε η αδικία παίρνει τη μορφή της πιο ξεδιάντροπης προδοσίας. (Υπάρχει άραγε έστω και ένας νεο-Έλληνας που να μην τον βαρύνει αυτό το αμάρτημα; Σε μια εποχή περισυλλογής και απόδωσης ευθυνών, όταν αναζητάμε προδότες ας κοιτάξουμε πρώτα στους καθρέφτες μας)

- Φυσικά είχε προβλέψει την προσφιλή μας «Οικογενειοκρατία»: Το να δίνονται αξιώματα στον ολότελα άχρηστο, μόνο και μόνο γιατί κάποιοι πρόγονοι του υπήρξαν χρήσιμοι, έχει σαν συνέπεια να νεκρώνονται οι πραγματικά χρήσιμοι πολίτες και παρακινεί τους άχρηστους να ξεθάβουν τα μνήματα με την ελπίδα να συνδέσουν σε κάποια γενεαλογία το αξιολησμόνητο τους όνομα και έτσι να απολαμβάνουν τις τιμές του ανόητου όχλου (άντε τώρα να πιστέψεις οτι δεν είχε στο νου του τον Κωστάκη και τον Γιωργάκη όταν τα έγραφε αυτά).

- Και καταλήγει στο συμπέρασμα, που θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους όσοι από εμάς αρνούνται ή λησμονούν την ατομική ευθύνη και θεωρούν αποκλειστικούς υπεύθυνους για την νοσηρή πραγματικότητα του ελληνικού "τρόπου" τους πολιτικούς (λες και προέρχονται από παρθενογέννεση, εμφανίζονται ουρανοκατέβατοι και δεν είναι σάρκα από τις σάρκες της κοινωνίας μας): Η παρούσα μας κατάστασις είναι τοιαύτη, ώστε και άγγελος εξ'ουρανού να καταβή να μας βασιλεύση, κινδυνεύομεν να τον μεταμορφώσωμεν εις διάβολον...

Περί ελίτ

Είναι να μην κάνεις την αρχή- η συνωμοσιολογία είναι μια κουβέντα χωρίς τέλος. Μετά την αναφορά στη Λέσχη Bilderberg, ιδού και η άποψη του διαπρεπή οικονομολόγου και νομπελίστα Paul Krugman για τον ρόλο των ελίτ στην Κρίση:

Αντίθετα από ότι διατυμπανίζεται, αιτία της Κρίσης δεν είναι οι άπληστες μάζες ψηφοφόρων που διαρκώς απαιτούν και οι λαϊκιστές πολιτικοί που αφειδώς προσφέρουν. Η καταστροφή που βιώνουμε έρχεται από ψηλά και είναι προϊόν των επιλογών μικρών ομάδων ανθρώπων με μεγάλη επιρροή.

Γιατί τότε κατηγορούν τους απλό κόσμο ως υπαίτιο; Μα γιά να σώσουν την αξιοπιστία τους. Διαφορετικά πως θα μπορούσαν να συνεχίσουν να χρυσοπληρώνονται για να δίνουν διαλέξεις και να μοιράζονται την "σοφία" τους;

Ωφείλουμε να αποδώσουμε τις κατηγορίες στους πραγματικά υπεύθυνους. Διαφορετικά θα προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερα δεινά στο μέλλον.

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο:

The Unwisdom of Elites

(a) By PAUL KRUGMAN

(b) Published: May 8, 2011

The past three years have been a disaster for most Western economies. The United States has mass long-term unemployment for the first time since the 1930s. Meanwhile, Europe’s single currency is coming apart at the seams. How did it all go so wrong?
Well, what I’ve been hearing with growing frequency from members of the policy elite — self-appointed wise men, officials, and pundits in good standing — is the claim that it’s mostly the public’s fault. The idea is that we got into this mess because voters wanted something for nothing, and weak-minded politicians catered to the electorate’s foolishness.
So this seems like a good time to point out that this blame-the-public view isn’t just self-serving, it’s dead wrong.
The fact is that what we’re experiencing right now is a top-down disaster. The policies that got us into this mess weren’t responses to public demand. They were, with few exceptions, policies championed by small groups of influential people — in many cases, the same people now lecturing the rest of us on the need to get serious. And by trying to shift the blame to the general populace, elites are ducking some much-needed reflection on their own catastrophic mistakes.
Let me focus mainly on what happened in the United States, then say a few words about Europe.
These days Americans get constant lectures about the need to reduce the budget deficit. That focus in itself represents distorted priorities, since our immediate concern should be job creation. But suppose we restrict ourselves to talking about the deficit, and ask: What happened to the budget surplus the federal government had in 2000?
The answer is, three main things. First, there were the Bush tax cuts, which added roughly $2 trillion to the national debt over the last decade. Second, there were the wars in Iraq and Afghanistan, which added an additional $1.1 trillion or so. And third was the Great Recession, which led both to a collapse in revenue and to a sharp rise in spending on unemployment insurance and other safety-net programs.
So who was responsible for these budget busters? It wasn’t the man in the street.
President George W. Bush cut taxes in the service of his party’s ideology, not in response to a groundswell of popular demand — and the bulk of the cuts went to a small, affluent minority.
Similarly, Mr. Bush chose to invade Iraq because that was something he and his advisers wanted to do, not because Americans were clamoring for war against a regime that had nothing to do with 9/11. In fact, it took a highly deceptive sales campaign to get Americans to support the invasion, and even so, voters were never as solidly behind the war as America’s political and pundit elite.
Finally, the Great Recession was brought on by a runaway financial sector, empowered by reckless deregulation. And who was responsible for that deregulation? Powerful people in Washington with close ties to the financial industry, that’s who. Let me give a particular shout-out to Alan Greenspan, who played a crucial role both in financial deregulation and in the passage of the Bush tax cuts — and who is now, of course, among those hectoring us about the deficit.
So it was the bad judgment of the elite, not the greediness of the common man, that caused America’s deficit. And much the same is true of the European crisis.
Needless to say, that’s not what you hear from European policy makers. The official story in Europe these days is that governments of troubled nations catered too much to the masses, promising too much to voters while collecting too little in taxes. And that is, to be fair, a reasonably accurate story for Greece. But it’s not at all what happened in Ireland and Spain, both of which had low debt and budget surpluses on the eve of the crisis.
The real story of Europe’s crisis is that leaders created a single currency, the euro, without creating the institutions that were needed to cope with booms and busts within the euro zone. And the drive for a single European currency was the ultimate top-down project, an elite vision imposed on highly reluctant voters.
Does any of this matter? Why should we be concerned about the effort to shift the blame for bad policies onto the general public?
One answer is simple accountability. People who advocated budget-busting policies during the Bush years shouldn’t be allowed to pass themselves off as deficit hawks; people who praised Ireland as a role model shouldn’t be giving lectures on responsible government.
But the larger answer, I’d argue, is that by making up stories about our current predicament that absolve the people who put us here there, we cut off any chance to learn from the crisis. We need to place the blame where it belongs, to chasten our policy elites. Otherwise, they’ll do even more damage in the years ahead.

http://www.nytimes.com/2011/05/09/opinion/09krugman.html?src=ISMR_AP_LO_MST_FB

Bilderberg και Έλληνες

Θα ενδώσω και εγώ στη συνωμοσιολογία, που συνήθως αντιμετωπίζω με σκεπτικισμό.
Στη λίστα με τους έλληνες που κατά καιρούς παρεβρέθηκαν στις συναντήσεις της διαβόητης λέσχης Bilderberg, περιλαμβάνεται και ο καθηγητής Θάνος Βερέμης, ο κύριος επιστημονικός σύμβουλος του πολυσυζητημένου (και πολύ ενδιαφέροντος) ντοκυμανταίρ του ΣΚΑΙ, "1821". Ομολογώ ότι αισθάνθηκα μια μικρή ανατριχίλα διαβάζοντας ότι, ο άνθρωπος που καλεί εμάς, το ευρύ κοινό, να επαναπροσεγγίσουμε την ιστορία του έθνους μας, έχει παρεβρεθεί τουλάχιστον 2 φορές (1993, 1999) στις πριβέ και μυστικές συζητήσεις της λέσχης, παρέα με τον Κίσινγκερ και τα λοιπά επιφανή μέλη της.
Παραθέτω μερικά από τα στοιχεία που βρήκα. Για το τι ακριβώς εστί Bilderberg, ας ψάξει όποιος είναι περίεργος και θα βρεί πολύ υλικό στο ίντερνετ (και ό,τι θέλει ας πιστέψει):

Οι 'Ελληνες της μυστικής Λέσχης "Μπίλντερμπεργκ": Ποιοί πολιτικοί, επιχειρηματίες και ποιός δημοσιογράφος, συμμετείχαν στις συνεδριάσεις της

Η περίφημη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, που την διακρίνει η μυστικότητα, παίζει κατά κάποιο λόγο, ρόλο άτυπης παγκόσμιας κυβέρνησης. Η Λέσχη, συνεδριάζει γιά ένα τετραήμερο κάθε χρόνο σε διαφορετικές πόλεις, χώρες και στις εργασίες της συμμετέχουν 120 πολιτικοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι κ.ά. από επιλεγμένες 30-35 χώρες. Οι συμμετέχοντες απαγορεύεται να μιλήσουν σε ΜΜΕ ή σε ιδιώτες και αποφεύγουν οποιαδήποτε αναφορά σε ότι έχει σχέση με τις συνεδριάσεις.

Στην μυστική Λέσχη, συμμετέχουν, εκτός των άλλων από αμερικανικής πλευράς, οι: Κίσσινγκερ, Περλ, Γουλφοβιτς, Σόρος. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι όλοι οι Γεν. γραμματείς του ΝΑΤΟ, υπήρξαν μέλη της Λέσχης.

Στην Ελλάδα, η Λέσχη συνεδρίασε στα 1993, στην Βουλιαγμένη, επί κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος είχε συμμετάσχει στη συνεδρίαση, μαζί με άλλους 'Ελληνες πολιτικούς.

Αξιοπρόσεκτο είναι και το γεγονός ότι ένας μόνο 'Ελληνας δημοσιογράφος έχει συμμετάσχει σε συνεδρίαση της Λέσχης, στα 2002 στην Βιρτζίνια των ΗΠΑ, ο ("εκπαιδευμένος" στις ΗΠΑ) Αλέξης Παπαχελάς.

Επίσης, στα 1998 συμμετείχαν από κοινού στη συνεδρίαση της Λέσχης στην Μ. Βρετανία οι: Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου. (Ο πλήρης κατάλογος με όλους όσους και όσες συμμετείχαν)

Από την Ελλάδα, στις συνεδριάσεις των 4 τελευταίων χρόνων, συμμετείχαν:
2004 - Stresa, Italy, (3-6 Ιουνίου 2004)
Diamantopoulou, Anna - Member of Parliament, former European Commissioner for Social Affairs
David, George A. - Chairman of the Board, Hellenic Bottling Company S.A. (Coca-Cola)


2003 - Versailles, France (15-18 Μαίου):
Bakoyannis, Dora - Mayor of Athens
Tsoukalis, Loukas - Professor, University of Athens; President Hellenic Foundation for European and Foreign Policy
David, George A. - Chairman of the Board, Hellenic Bottling Company S.A. (Coca-Cola)


2002 - Chantily, Virginia, USA (30 Μαίου-2 Ιουνίου):
David, George A. - Chairman of the Board, Hellenic Bottling Company S.A. (Coca-Cola) - member, Steering Committee
Papahelas, Alexis - Foreign policy columnist. "TO VIMA"


2001 - Stenungsund, Sweden (24-27 Μαίου):
David, George A. - Chairman of the Board, Hellenic Bottling Company S.A. (Coca-Cola)
Manos, Stephanos - Member of the Greek Parliament & Former Minister of National Economy; President of the Liberal Party


Παρακάτω, ο κατάλογος με τους 'Ελληνες πολιτικούς κι επιχειρηματίες, που συμμετείχαν στις μυστικές συνεδριάσεις της Λέσχης, από τα 1988 ίσαμε τα 2000 (τις περισσότερες συμμετοχές -3- από τους πολιτικούς, έχουν οι Γιώργος Παπανδρέου και Θεόδωρος Πάγκαλος):

Bilderberg from 1988 onwards (Greece):
Carras, Costa, Director of Companies
David, George A. Chairman of the Board, Hellenic Bottling Company S.A. (1996,1997,1998, 1999, 2000)
Andrianopoulos, Andreas, Mayor of Piraeus; former Minister of Culture (1988)
Argyros, Stelios, Chairman Federation of Greek Industries
Arsenis, Gerasimos, Minister of Defense (1994)
Christodoulou, Efthymios, Minister of Economic Affairs
Costopoulos, Yannis S, Chairman, Credit Bank
Couloumbis, Ted, Pres. Greek Foreign Policy Institute
Diamandouros, P Nikiforos; National Ombudsman
Hadjieleftheriadis, Gregory, Vice President Eletson Corporation
Karamanlis, Kostas A. - Leader of the Opposition (1998)
Kranidiotis, Yannos. Alternate Minister for Foreign Affairs (d. 14.9.99)
Livanos, George P, Ship Owner
Lyras, John C, Vice Chairman, Union of Greek Shipowners
Manos, Stefanos, Minister of National Economy (1993)
Mitsotakis, Constantine, Prime Minister (1993)
Pangalos, Theodoros G., Minister for Foreign Affairs (Socialist Party) (1988, 1993, 1996)
Papaconstantinou, Michalis, Minister for Foreign Affairs
Papalexopoulos, Theodore, Deputy Chairman, Titan Cement Company SA
Papandreou, George A. - Minister for Foreign Affairs (1995, 1998, 2000)
Peraticos, Michael C, Chairman, Pegasus Ocean Services
Samaras, Andonis, former Minister of Foreign Affairs (1992)
Tsoukalis, Loukas, Prof, Univ of Athens; Pres., Hellenic Centre for Eur. Studies
Veremis, Thanos M. - Professor of Political History, Univ. of Athens; Pres. of Eliamep (1993, 1999)
Vokos, Themistocles, Chairman, The Seatrade Organisation
Zombanakis, Minos, Chair, Group for International Study & Evaluation

(Στα παραπάνω, πρέπει να προστεθεί και το όνομα του πολιτικού Γιάγκου Πεσματζόγλου -τακτικό μέλος της Λέσχης)


Sources:
82(st): Steering Committee list;
88 list: original List of Participants;
89(st): partial Steering Committee list;
91, 92 and 93 lists: taken from Spotlight;
92 Steering Committee list, extracted from Armen Victorian piece in Nexus Magazine;
94 list: original, plus Tony Gosling and Spotlight;
95 list: Tony Gosling (Alberta Reporter) and elements from Spotlight;
96 list: Spotlight and Tony Gosling;
97 list: Tony Gosling, Lobster Magazine and Spotlight;
97 Steering Committee list: original from Bilderberg Meetings
98 list: original Participant List, and Parascope;
99 list: Portuguese News Weekly, Tony Gosling, Big Issue/Schnews - Bilderberg Minutes, and Spotlight;
2000 list: kindly provided by the Bilderberg Meetings;
Ex-Steering Committee members over the last 10 years (x st) - letter to Patricia McKenna MEP from Bilderberg Meetings, 3.12.98
GREECE, BILDERBERG, GREEK, ΕΛΛΑΣ, ΕΛΛΑΔΑ, ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ,GREECE, BILDERBERG, GREEK, ΕΛΛΑΣ, ΕΛΛΑΔΑ, ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ


Ένα σχετικό άρθρο από το "ΒΗΜΑ":

Οι τρεις λέσχες της παγκόσμιας τάξης
* Ποιοι Ελληνες και ξένοι συμμετέχουν στις συναντήσεις που διοργανώνουν τα οικονομικά λόμπι για την πολιτική και την οικονομία


ΤΑΝΙΑ ΜΠΟΖΑΝΙΝΟΥ

Τρεις είναι οι κορυφαίες λέσχες στις οποίες συναντώνται οι κορυφαίοι της πολιτικής και της οικονομίας: το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που διοργανώνεται αυτές τις ημέρες στο Νταβός, το Μπίλντερμπεργκ και η Τριμερής Επιτροπή. Στα τραπέζια τους τίθενται όλα τα ζητήματα που απασχολούν την παγκόσμια οικονομία και την πολιτική (τα τελευταία χρόνια τη μερίδα του λέοντος καταλαμβάνει η παγκοσμιοποίηση) και αποφασίζονται οι κατευθύνσεις της διεθνούς πολιτικοοικονομικής σκηνής. Οσοι συμμετέχουν σε αυτές τις συναντήσεις έχουν μια μοναδική ευκαιρία για διεθνείς δημόσιες σχέσεις και δικτύωση. Οσοι βρίσκονται απ' έξω θεωρούν ότι οι λέσχες αυτές αποτελούν ευκαιρία για να συγκεντρωθούν οι ισχυροί και να αποφασίσουν την τύχη του κόσμου.


Το Φόρουμ του Νταβός

Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τεράστιες προσπάθειες να προμηθευθούν μία από τις λευκές προσκλήσεις για το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ που διοργανώνεται κάθε χειμώνα στο Νταβός της Ελβετίας. Επί έξι ημέρες, από την περασμένη Πέμπτη ως την Τρίτη, το μικρό αυτό χιονοδρομικό θέρετρο έχει την τιμή να φιλοξενεί περισσότερους ισχυρούς της πολιτικής και της οικονομίας ανά τετραγωνικό μέτρο από κάθε άλλο μέρος της Γης. Οι συμμετέχοντες στο Φόρουμ ανέρχονται σε 2.000 και πληρώνουν ως και 20.000 δολάρια (περίπου 8 εκατ. δρχ.) για να λάβουν μέρος στις συναντήσεις.

Το 1971 ο ελβετός καθηγητής της Διοίκησης Επιχειρήσεων Κλάους Σβαμπ προσκάλεσε πρώτη φορά μια μικρή ομάδα ευρωπαίων επιχειρηματιών για να συζητήσουν τις προκλήσεις που αντιμετώπιζε η ευρωπαϊκή οικονομία στην παγκόσμια αγορά. Σήμερα το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ έχει μετατραπεί από ένα μικρό ευρωπαϊκό συνέδριο σε μια τεράστια παγκόσμια επιχείρηση. Στο διάστημα που μεσολάβησε έχει υποδεχθεί το χιλιοστό μέλος του (το Φόρουμ λειτουργεί με μέλη και προσκεκλημένους), έχει διευκολύνει τη σύναψη συμφωνιών (ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Τουργκούτ Οζάλ κατέληξαν σε μια ­ τελικώς ατυχήσασα ­ συμφωνία για τα Ελληνοτουρκικά στο Νταβός το 1988) και έχει αμαυρωθεί από σκάνδαλα (ο κ. Σβαμπ κατηγορήθηκε πέρυσι ότι εκμεταλλεύεται το μη κερδοσκοπικό Φόρουμ για να αυξήσει την προσωπική περιουσία του).

Ανάμεσα στους τακτικούς επισκέπτες του Νταβός είναι ο ιδρυτής της Microsoft Μπιλ Γκέιτς, ο χρηματιστής Τζορτζ Σόρος και τελευταίως οι συνήθεις πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης που διαδηλώνουν έξω από τους συνεδριακούς χώρους. Από την Ελλάδα τακτικοί θαμώνες του Φόρουμ είναι ο εφοπλιστής Γιώργος Βερνίκος και ο σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών Αλεξ Ρόντος.

Στο εφετινό Φόρουμ λαμβάνουν μέρος αρχηγοί κρατών, όπως ο πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Τάμπο Μπέκι και ο παλαιστίνιος πρόεδρος Γιάσερ Αραφάτ, υπουργοί, όπως ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου και ο γερμανός ομόλογός του Γιόσκα Φίσερ, εστεμμένοι (λ.χ. Αλβέρτος του Μονακό), επικεφαλής οργανώσεων (λ.χ. ο Κόφι Αναν του ΟΗΕ) και τραπεζίτες (λ.χ. ο Γκαζί Ερτσέλ της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας).

Τι κερδίζουν όλοι αυτοί από τη συμμετοχή τους; Το Νταβός τούς προσφέρει την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις, να κάνουν δημόσιες σχέσεις και ίσως να κλείσουν κάποια συμφωνία στο περιθώριο του Φόρουμ. Οι τακτικοί θαμώνες ξεχωρίζουν από τα... παπούτσια τους: όσοι έχουν συμμετάσχει στο Φόρουμ γνωρίζουν ότι οι σκεπασμένοι με πάγο δρόμοι του Νταβός δεν σηκώνουν τις δερμάτινες σόλες (τουλάχιστον ένας βρετανός βιομήχανος και ένας δημοσιογράφος των «Financial Times» έχουν σπάσει τα άκρα τους διασχίζοντας τους γλιστερούς δρόμους). Ελληνες που έχουν συμμετάσχει στο Φόρουμ υποστηρίζουν ότι οι «πρωτάρηδες» συμπατριώτες τους ξεχωρίζουν από τις προσπάθειές τους να φωτογραφηθούν δίπλα σε σημαντικότερες από τους ίδιους προσωπικότητες.


Το μυστικοπαθές Μπίλντερμπεργκ

Είναι το πιο εκλεκτικό και μυστικοπαθές από τα διεθνή πολιτικοοικονομικά κλαμπ. Στις ετήσιες συναντήσεις του, που διοργανώνονται κάθε άνοιξη και διαρκούν δυόμισι ημέρες, λαμβάνουν μέρος μόλις 100 με 120 πολιτικοί και επιχειρηματίες οι οποίοι δεσμεύονται ότι δεν θα συζητήσουν παραέξω ό,τι διαμείβεται εντός των θυρών. Ολη αυτή η μυστικότητα αποσκοπεί στο να ενθαρρύνει τις ανοιχτές και ειλικρινείς συζητήσεις.

Το Μπίλντερμπεργκ πήρε το όνομά του από το ομώνυμο ξενοδοχείο της Ολλανδίας όπου το 1954 ο πρίγκιπας Βερνάρδος της Ολλανδίας συγκάλεσε την πρώτη συνάντηση για «να ενισχύσει τη συνεργασία μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ» και «τη δημιουργία μιας δυνατής και εύρωστης Ευρώπης». Εκτοτε διοργανώνεται κάθε χρόνο σε μια διαφορετική πόλη της Ευρώπης ή των ΗΠΑ υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας (λέγεται ότι οι αίθουσες «χτενίζονται» ακόμη και για κοριούς). Σήμερα πρόεδρος του Μπίλντερμπεργκ είναι ο υποκόμης Ετιέν Νταβινιόν.

Το Μπίλντερμπεργκ θεωρείται ένα Φόρουμ με αίγλη και επιρροή. Συχνά προσκαλούνται σε αυτό πολλά υποσχόμενες προσωπικότητες της πολιτικής τις οποίες περνούν από «ίντερβιου» οι συμμετέχοντες ­ παράδειγμα ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, ο οποίος είχε προσκληθεί το 1991, έναν χρόνο προτού εκλεγεί στον Λευκό Οίκο, και ο βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, ο οποίος είχε συμμετάσχει σε αυτό το 1993, τέσσερα χρόνια προτού μετακομίσει στη Ντάουνινγκ Στριτ.

Η συνάντηση του 1993 είχε διοργανωθεί στην Αθήνα στο συγκρότημα «Ναυσικά» του Αστέρα της Βουλιαγμένης. Ο Χένρι Κίσινγκερ, πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και μέλος του Μπίλντερμπεργκ, είχε αρνηθεί να μεταβεί εκφράζοντας αμφιβολίες για την επάρκεια των μέτρων ασφαλείας. Είχαν συμμετάσχει όμως ο Τζιοβάνι Ανιέλι, ιδρυτής της Fiat και μέλος του Μπίλντερμπεργκ, η βασίλισσα Βεατρίκη της Ολλανδίας, ο βρετανός μεσολαβητής για τη Βοσνία Ντέιβιντ Οουεν, ο τραπεζίτης Ντέιβιντ Ροκφέλερ και περισσότεροι Ελληνες από κάθε άλλη φορά (ο τότε πρόεδρος του ΣΕΒ Στέλιος Αργυρός, ο πρόεδρος της Τράπεζας Πίστεως Γιάννης Κωστόπουλος, οι εφοπλιστές Γιώργος Λιβανός, Μιχάλης Περατικός και Γιάννης Λύρας, ο Στέφανος Μάνος, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κ.ά.).

Εκπρόσωπος του Μπίλντερμπεργκ στην Ελλάδα είναι ο Γιώργος Δαυίδ της 3Ε. Κατά καιρούς έχουν συμμετάσχει ως προσκεκλημένοι ο Γεράσιμος Αρσένης (1994), ο εφοπλιστής Κώστας Καρράς, ο Θεόδωρος Πάγκαλος (1995), ο Γιώργος Παπανδρέου (1995, 1998, 2000), ο Κώστας Καραμανλής (1998), ο Γιάννος Κρανιδιώτης (1999), ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ Θάνος Βερέμης (1999), ο Συνήγορος του Πολίτη Νικηφόρος Διαμαντούρος (2000) και ο πρώην πρόεδρος της Κύπρου Γιώργος Βασιλείου. Από τον διεθνή χώρο τακτικοί θαμώνες του Μπίλντερμπεργκ είναι ο αμερικανός διπλωμάτης Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι και ο προκάτοχός του Ζακ Σαντέρ, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Τζέιμς Γούλφενσον και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Τζορτζ Ρόμπερτσον.

Το Μπίλντερμπεργκ προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για δικτύωση σε διεθνές επίπεδο. Η μυστικότητα που το περιβάλλει όμως δίνει τροφή σε θεωρίες συνωμοσίας. Τα μέλη του αποκαλούνται «σκιώδης παγκόσμια κυβέρνηση», «προφήτες του καπιταλισμού» και «ανώτατοι ιερείς της παγκοσμιοποίησης». Παράδειγμα της υπερβολής είναι οι ισχυρισμοί που δημοσιεύθηκαν σε γιουγκοσλαβικές εφημερίδες ότι οι νατοϊκοί βομβαρδισμοί του 1999 είχαν αποφασιστεί στους κύκλους του Μπίλντερμπεργκ. Επειδή τίποτε δεν μένει κρυφό τα πρακτικά της συνάντησης εκείνης της χρονιάς, που διέρρευσαν στη βρετανική εφημερίδα των άστεγων «The Big Issue»(!), δείχνουν ότι αντιθέτως πολλοί από τους συμμετέχοντες είχαν εκφράσει έντονες αμφιβολίες για τη νατοϊκή επέμβαση («Το ΝΑΤΟ συμπεριφέρεται ως αποικιοκρατική δύναμη») αλλά και για το ότι το ΝΑΤΟ είχε δώσει στη Ρωσία carte blanche για να βομβαρδίσει την Τσετσενία.


Η Τριμερής Επιτροπή

Το 1973 ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ ζήτησε από τον καθηγητή Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι να διοργανώσει ένα κλαμπ κορυφαίων πολιτικών και επιχειρηματιών από τη Βόρεια Αμερική (ΗΠΑ και Καναδά), την Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ιαπωνία για να ενισχύσει τη συνεργασία μεταξύ των τριών αυτών πόλων. Ετσι γεννήθηκε η Τριμερής Επιτροπή (Trilateral Commission) της οποίας τα 350 περίπου μέλη και οι προσκεκλημένοι τους συναντώνται κάθε φθινόπωρο εκ περιτροπής στην Αμερική, στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία.

Η Τριμερής Επιτροπή περιλαμβάνει τρεις περιφερειακές υποεπιτροπές (αμερικανική, ευρωπαϊκή, ιαπωνική) που συναντώνται χωριστά μία φορά τον χρόνο ­ η ευρωπαϊκή συναντήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1999. Η Ελλάδα άργησε πολύ να συμμετάσχει στην Τριμερή Επιτροπή. Μέλη της από την Ελλάδα είναι ο Στέλιος Αργυρός, πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ και νυν ευρωβουλευτής, και ο Παναγής Βουρλούμης, πρώην στέλεχος της Τράπεζας Πίστεως και νυν ιδιοκτήτης εταιρείας χρηματοοικονομικών υπηρεσιών.

Από τον διεθνή χώρο «τραϊλατεραλιστές» είναι οι πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους και Κλίντον, ο νυν αντιπρόεδρος Ντικ Τσένι, ο πρώην επικεφαλής της CIA Τζον Ντόιτς, ο Χόλμπρουκ, ο Κίσινγκερ και ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ Αλαν Γκρίνσπαν.

Η Τριμερής Επιτροπή εκατηγορείτο ότι ανέβαζε κυβερνήσεις, λ.χ. ότι ο Ροκφέλερ και ο Μπρεζίνσκι αποφάσισαν να προωθήσουν τον Τζίμι Κάρτερ στον Λευκό Οίκο το 1976. Σήμερα η επιτροπή θεωρείται ότι βρίσκεται σε παρακμή και ότι τη συντηρούν κυρίως οι Ιάπωνες. Πρόσφατα έκανε ανοίγματα στο Μεξικό και στη Νοτιοανατολική Ασία, ενώ την ανακάλυψαν και οι πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης: τον περασμένο Νοέμβριο στο Μιλάνο 500 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο της συνάντησης φωνάζοντας: «Κάτω ο αντικοινωνικός καπιταλισμός».

ΤΟ ΒΗΜΑ, 28-01-2001
Κωδικός άρθρου: B13178A321

Kαι ένα σύντομο απόσπασμα από εκπομπή του ΣΚΑΙ όπου επιβεβαιώνεται την συμμετοχή μερικών από τους προαναφερθέντες στις συναντήσεις της Λέσχης:

The Seven Blunders of the World

The Seven Blunders of the World is a list that Mohandas Karamchand Gandhi gave to his grandson Arun Gandhi, written on a piece of paper, on their final day together, shortly before his assassination. The seven blunders are:

* Wealth without work
* Pleasure without conscience
* Knowledge without character
* Commerce without morality
* Science without humanity
* Worship without sacrifice
* Politics without principle

This list grew from Gandhi's search for the roots of violence. He called these acts of passive violence. Preventing these is the best way to prevent oneself or one's society from reaching a point of violence.

To this list, Arun Gandhi added an eighth blunder, rights without responsibilities.

From Wikipedia

Σύνθετα φαινόμενα και οι βολικές υπεραπλουστεύσεις του λαϊκισμού

Από την Καθημερινή:
Πολυπλοκότητα και λαϊκισμός

Η διευρυνόμενη πολυπλοκότητα στα κοινωνικά (και συνεπώς στα πολιτικά) πράγματα δημιουργεί αισθήματα άγχους στους πολίτες. Αυτό μεταφράζεται ή σε παθητική στάση («τίποτε δεν μπορεί να γίνει») ή στην ανάγκη απλοποίησης των σύνθετων καταστάσεων. Εκεί βρίσκουν γόνιμο χωράφι οι λαϊκισμοί, είτε των πολιτικών είτε των ΜΜΕ. Η βασική αρετή του λαϊκισμού είναι η απλοϊκότητα του μηνύματός του. Ψεύδεται διά της απλοποίησης των σύνθετων καταστάσεων. Μεταφράζει την πραγματικότητα σε συνωμοσία είτε σε βολική γενίκευση («όλοι οι πολιτικοί είναι το ίδιο»). Φυσικά, ο λαϊκισμός δεν λύνει προβλήματα, απλώς πάντα βρίσκει κάποιον ένοχο γι’ αυτά. Μεταφέρει τη συζήτηση σε ορατούς ή πιο συχνά σε αόρατους εχθρούς και στο τέλος οι απλοϊκές πολιτικές που εφαρμόζει απλώς διογκώνουν τα υπάρχοντα προβλήματα.


Hμερομηνία : 29-04-11

Πολιτική σε πολύπλοκους καιρούς

Του Πασχου Mανδραβελη