"Burn in hell"

When Margaret Thatcher was at the peak of her power, I was a schoolboy living in a suburb of Athens. My age, my interests and my location back then, were simply too far from her affairs for me to have a personal and contemporary impression of her. I only remember the general feeling from the adults around: only Hitler was less popular. Years later and only after she had retired, some politicians back home dared to refer to her policies and ideas in a positive way.

When I started following the news, reading the newspapers etc. I got a rough idea of her ideology which I think the Pet Shop Boys accurately summarized in just one verse of their song "Shopping": I heard it in the House of Commons: everything's for sale


The ethics of political correctness require that immediately after the death of someone, especially of someone important, the achievements and qualities of the deceased should be underlined and the controversies should be overlooked. The text of Andrew O'Hagan, published (in the New York Books Review) just one month after the death of M.T is a spectacular expression of disrespect to this hypocritical rule and, at least for this reason, I think it is worth reading.

Some passages:

- She always slightly hated England’s elite, or hated the idea that you couldn’t have an elite of shopkeepers, and by the end she left Britain a greedier and seedier place. Despite the pomp and circumstance of her funeral and the many plaudits she has garnered since her death, her great experiment actually didn’t work: the people who could get rich got richer, of course, but she and her followers had no plan to relieve the economic misery that befell the others, the people who were now forced to live on state benefits, which continued to grow. It is the communities of the other—where no new investment took hold, where no new jobs came to replace the ones that were scrapped—that continue to fester in modern Britain.

- There was a country that died, the one in which the classes felt a little responsible for one another, survived wars together, a country in which young people used to have options outside the service industry or the gambling fraternity. And you can still see that country dying every day of the week on television. Gap-toothed and overlagered, unemployed and proud of nothing, the great-grandsons and daughters of the respectable working class are seen screaming at each other on The Jeremy Kyle Show, a tribute to Thatcher’s legacy and her impact on British social cohesion.
It was an impressive work of social engineering but ultimately a dreadful one. She created a population that is more dependent and less productive. She made us more individual but less cooperative.

- She ground the unions down but left workers with no alternative form of self-esteem or protection, and the result, today, is a workforce of the alienated. She boasted of setting people free but British working people have never been more enslaved to the whims of fashion, corporate greed, and agism than they are now. A young person from a former mining community where there might have been classes in the evenings and a sense of propriety, decency, modesty, and community can now only hope for a place in “the zone”—the world of the “haves”—by winning a celebrity contest or by thriving on the black market.
She made a Lottery nation.

- I grew up on one of those housing estates in Scotland. It was Ayrshire: a mining community and one also given over to farming and manufacturing. The first time I heard someone from our street talk about Thatcher, it was a couple of neighbors who had decided to buy their council house. Thatcher had made it possible for the government’s housing stock to be sold, giving tenants a “leg up” onto the property ladder. The couple loved Maggie: they were able to buy their house cheap and immediately changed the color of their front door, to show their neighbors they were now different.
All the kids in my class were given a small bottle of milk every day at mid-morning. It was nice to drink the milk, but nicer, in some larger way, to learn that you lived in a country where the government your parents paid their taxes to cared about you that minutely. Thatcher stopped the milk. It seemed new, the thought that people who didn’t want to strive and become better than their neighbors were totally lacking in spirit.
At first it seemed like a small philosophical problem: older people, hard-working people, contented people, sick people would argue that they didn’t have to be winners. They didn’t want to do better: they were quite happy to do fine. They liked being like other people. It squared with their sense of belonging and with their idea of what made British life stable. My mother worked in a youth club and Thatcher closed it down.

-In 1984 the coal miners down the road at Auchinleck went on strike. It wasn’t controversial to hold the view that some of the unions were out of control, that change had to happen, and that arrogance was rife. But suddenly there was a turn in the conversation, not locally, but on the TV news: the union men were now corrupt, evil, violent criminals. To us they were hardworking men who made half-decent wages in terrible conditions, people who lived in modest houses and had holidays at the English seaside. But in the news they were tyrants and Mrs. Thatcher was going to bring them down.
There was never any sense that she respected these men or the dangers they endured; no sense that these people were fighting for something real and good and irreplaceable. To us Thatcher was always a politician made of hard dogma, almost sociopathic in her inability to see the human beings behind the percentages she wielded like knives.

- Those who want to test the view that Mrs. Thatcher’s government had excellent recovery plans for Auchinleck and New Cumnock should visit the towns today. Unemployment and social problems have destroyed community life there and in March 2013 New Cumnock was voted Scotland’s most dismal town. There are no shops, there are derelict houses, the town hall is facing closure, and the church is empty. And that is only one of hundreds of towns in Britain that felt the impact of the Thatcher revolution.

- There was a vanity in Mrs. Thatcher, much copied by her followers, that the enmity she stirred up in people was merely a reflection of her toughness when it came to “getting things done.” But it was mindless of her to think so. Politicians have always been disliked and always blamed, but Thatcher appeared to many people in Britain to have no feeling for the people whose lives were hurt by her policies. No feeling and no understanding. Her stridency appeared to excite boys who remembered their nannies, but to other men and women, the poorer sort, she was the incarnation of blind authority. She knew there were real families out there in Britain’s hinterlands or northern lands, yet, like a crazed statistician or a bad novelist, she couldn’t really imagine what their lives must be like.

- “Can’t pay. Won’t pay.” That was another slogan born around the same time in response to the Poll Tax introduced by Mrs. Thatcher. The idea was to levy the same local rates regardless of income, a boost to rich people on large incomes in the south but a misery for those struggling in the north, which was already blighted by industry closures. It was the final nail. Even her biggest supporters recognized that, with the Poll Tax, Mrs. Thatcher was contravening a basic tenet of fairness that had always, at some level, seemed crucial in Britain. (Even if it wasn’t: it seemed so.) It wasn’t fair what she was doing and the fact that she tried out the Poll Tax in Scotland before bringing it to England felt like a beastly act. It was probably the single biggest contributing factor to the resurgence of the Scottish National Party and the later establishment of a devolved Scottish parliament. She hated the idea of such a parliament but it can be counted as one of her unwitting creations.

- The Economist, still admiring her linkage of low taxes and the end of the cold war, sees that she was too often driven by something punitive. “Hatred, it is true, sometimes blinded her,” said the magazine in a recent editorial.

- Her stridency, from her early days as “Thatcher the milk snatcher” to her defenestration by her own party, was divisive. Under her the Conservatives shrank from a national force to being a party of the rich south. She couldn’t hold the nation together, indeed she drove it apart, and that is because she didn’t really believe in the nation except as a sentimental or martial entity. That’s the strangest legacy of all about Maggie: if you listen to those who loved her and thought she was manifestly right, you find, after a while, that you are with people who don’t know their own country and don’t like it either. They think they like it because they don’t like Europe, but in fact, they abjure both. They like their own lives, of course, and their own kind, but they imagine the rest of Britain is mainly an unspeakable place of aliens and scroungers. This feeling borrows heavily from Thatcher and her notion that there is no such thing as society.

- She wasn’t fair and she didn’t know the meaning of the word. If she had, she would have helped, not opposed, Nelson Mandela in his fight against apartheid. She wouldn’t have personally ordered the sinking of the Argentinian warship General Belgrano even though it was outside the defined exclusion zone. (Three hundred and twenty-three men died that night.) She wasn’t fair and she wasn’t just, either, otherwise she would have seen—as many of her ministers did—that the Poll Tax would only make life harder for people who were already struggling.

- Those who questioned the rise of get-rich-quick-ness as a responsible way to live and a decent way to support the population were treated as Communists. Speaking personally, I never particularly liked the manners and corruptions of a certain bullying group of trade unionists. But still, looked at with open eyes, one might argue that the excesses of those union men were a little smaller-scale, a little local, when compared with a good many of today’s bankers and oligarchs. To Thatcher’s metaphorical children there is no argument there: a free-market criminal is always preferable to a left-leaning one, even though, as we have discovered, both can be state-sponsored.

- Mrs. Thatcher gave the modern world a new kind of distrust for liberal values whenever they came up against market demands. She thought people who didn’t agree with her revelations were “the enemy within.” People who didn’t agree with Mrs. Thatcher were just not “one of us,” they deserved no empathy, had to be beaten, and Britain for a while found her drama of certainty addictive.

- There was, appropriately enough, a gun carriage and a military procession in London on the day of her funeral, while 378 miles away, in the former mining town of New Cumnock, the third-generation unemployed put their dole money together to throw a street party.

Κουλτούρα της Κρίσης

Κάπου στη Βόρεια Ευρώπη:

«Από που είστε;» με ρώτησε ο χαμογελαστός υπάλληλος στο κατάστημα της Nespresso.
«Από την Ελλάδα» απαντώ διστακτικά, ως συνήθως τον ταλευταίο καιρό σε αυτή την ερώτηση.
«Ef-ka-ri-sto» είπε όταν τον πλήρωσα, καμαρώνοντας για τα ελληνικά που θα πρέπει να έμαθε το καλοκαίρι στα Μάλλια ή στην Κω.
Προσποιήθηκα ευχάριστη έκληξη και έκανα μεταβολή να φύγω. Τότε, με σταμάτησε λέγοντας:
«Α, πρόσφατα έμαθα άλλη μια ελληνική λέξη..»
«Ποιά;»
«Do-ro-do-ki-a!»

Μπορεί να σωθεί η Ευρώπη;

Από: ΤΟ ΒΗΜΑ - The Project Syndicate

Το 2011, η χρηματοπιστωτική και τραπεζική κρίση κλιμακώθηκε σε κρίση χρέους κρατών της Ευρώπης. Ενα πρόβλημα που άρχισε στην Ελλάδα έφτασε στο σημείο να προκαλέσει αμφιβολίες για την ίδια την βιωσιμότητα του ευρώ - ακόμη και για την βιωσιμότητα ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ενα χρόνο αργότερα, αυτές οι θεμελιώδεις αμφιβολίες δεν έχουν διαλυθεί.

Ενας λόγος για την αμφιβολία σχετικά με το ευρώ και την ΕΕ είναι ότι, από την άνοιξη του 2010, οι ηγέτες της Ευρώπης τρέχουν από τη μία σύνοδο κρίσης στην άλλη, επινοώντας κάθε φορά υποτιθέμενες λύσεις για το πρόβλημα.

Αλλά οι ηγέτες της Ευρώπης ποτέ δεν χρησιμοποίησαν πλήρως την οικονομική και πολιτική δύναμη πυρός που διαθέτουν. Αντί να δαμάσουν τις αγορές, όπως είχαν κάποτε την πρόθεση, συνεχίζουν να πολιορκούνται από αυτές.
Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να προκαλεί έκπληξη ότι οι αγορές χρησιμοποιούν αυτό που οι κομουνιστές αποκαλούσαν «σαλαμοποίηση», για να κόψουν σε φέτες την Ενωση, επιτιθέμενες κάθε φορά σε μία από τις χώρες-μέλη.

Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν τεθεί στο περιθώριο, την ώρα που ξεπροβάλλει ένα νέο μοντέλο διοίκησης για την Ευρώπη: η Γερμανία λαμβάνει τις αποφάσεις, η Γαλλία δίνει τις συνεντεύξεις Τύπου, και οι υπόλοιποι κουνάνε το κεφάλι συμφωνώντας (εκτός από τους Βρετανούς, που διάλεξαν για άλλη μια φορά τον απομονωτισμό).

Αυτή η δομή διοίκησης δεν έχει ούτε δημοκρατική νομιμοποίηση, ούτε δικαιολογείται από τις επιδόσεις της (οι οποίες φαίνεται ότι είναι απλώς η αντίδραση στις πιέσεις που ασκούν οι αγορές).

Κάποιοι εκτιμούν ότι, το 2050, η Ευρώπη θα παράγει μόλις το 10% του παγκοσμίου ΑΕΠ, και θα αντιπροσωπεύει μόλις το 7% του πληθυσμού παγκοσμίως. Τότε, δεν θα είναι σημαντική με παγκόσμιους όρους ούτε καν η οικονομία της Γερμανίας, για να μην αναφερθούμε στις άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες.

Ηδη από το 2012, όταν ο ρυθμός ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας αναμένεται να είναι μόλις 2,5%, η μάχη για το μερίδιο στην παγκόσμια πίτα θα γίνεται όλο και πιο σκληρή. Η Ευρώπη αγωνίζεται για την οικονομική της επιβίωση, αλλά δεν φαίνεται να το συνειδητοποιεί.

Πώς μπορεί, λοιπόν, να σωθεί η Ευρώπη;

Πρώτον, για να έχουν πλήρη νομιμοποίηση οι πανευρωπαϊκές αποφάσεις, η ΕΕ πρέπει να γίνει αληθινή δημοκρατία - με πρόεδρο που θα εκλέγεται με άμεσο τρόπο από τους λαούς, και πιο ισχυρό κοινοβούλιο.

Δεύτερον, πρέπει κλείσουμε το χάσμα των εισοδημάτων. Οι αυξανόμενες ανισότητες ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, η τελμάτωση των πραγματικών μισθών, και οι βαθιές ανισότητες στην ανεργία ανάμεσα στις διάφορες περιοχές, είναι ηθικώς απαράδεκτες και οικονομικώς αντιπαραγωγικές.

Τέλος, το κράτος πρόνοιας χρειάζεται μια σοβαρή μεταρρύθμιση. Σήμερα, η ΕΕ διαθέτει ένα μεγάλο μέρος των δημοσίων δαπανών της σε συντάξεις και περίθαλψη για τους ηλικιωμένους, ενώ η εκπαίδευση υποφέρει από υπο-χρηματοδότηση. Ενας κράτος πρόνοιας που επικεντρώνεται στους ηλικιωμένους, και δεν προσφέρει επαρκείς ευκαιρίες στις νεότερες γενιές, δεν είναι βιώσιμο.

Για να γίνουν αυτές οι αλλαγές, είναι αναπόφευκτη η υψηλότερη φορολόγηση σε περιουσίες και εισοδήματα. Αλλά με την Ευρώπη στο χείλος της ύφεσης, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αυξήσουν μόνον αυτούς τους φόρους, που όταν αυξάνονται, δεν μειώνουν την κατανάλωση, τις επενδύσεις, ή την δημιουργία θέσεων εργασίας.

Επιπλέον, χρειάζεται ένα «Σχέδιο Μάρσαλ για την Ευρώπη», με επενδύσεις για τις υποδομές, την ανανεώσιμη ενέργεια, και την ενεργειακή επάρκεια. Από τέτοιες πρωτοβουλίες, και όχι από την λιτότητα, θα έρθει η ανάπτυξη.

Ο κ. Αλφρεντ Γκούζενμπαουερ είναι πρώην καγκελάριος της Αυστρίας (2007-2008).

What's wrong with Europe?

It seems that european leaders decided to struggle Greece and then kill Europe. All the analysts globally agree that the austerity policies imposed are dead wrong and yet the Mercozy front insists. Somebody stop them before it is too late!

1)Paul Krugman: We’re now looking at a scenario in which Greece is forced into killing levels of austerity to pay its foreign creditors, with no real light at the end of the tunnel.
This is just not going to work.

2) How Austerity Is Killing Europe

Austerity economics has not worked in one single case in Europe in the last two years. By ignoring the teachings of John Maynard Keynes, European policy makers will deepen, not solve, the financial crisis and millions of people will suffer needlessly, writes Jeff Madrick.


3)Die Zeit-online:


Lasst die Griechen in Ruhe!

Das EU-Spardiktat treibt Griechenland in den Untergang. Statt brutaler Kürzungen braucht das Land ein Aufbauprogramm – auch in deutschem Interesse.


Nachrichten aus einem geteilten Europa: Deutschland steigert die Ausfuhren erstmals auf eine Billion Euro. Die Konjunktur brummt, die Steuereinnahmen wachsen, die Arbeitslosigkeit sinkt, die IG Metall fordert wegen der guten Ertragslage der Unternehmen Lohnerhöhungen von 6,5 Prozent. Deutschland: eine Insel der Seeligen.
Griechenland dagegen: ein Land am Abgrund und in Aufruhr. Die Übergangsregierung beschließt, unter dem Druck der Troika aus EU, EZB und IWF, ein neues drastisches Sparpaket. Die Löhne sollen um 20 bis 30 Prozent sinken. Im öffentlichen Dienst werden bis 2015 150.000 Menschen entlassen. Die Wirtschaft schrumpft, in diesem Jahr vielleicht sogar um mehr als acht Prozent. Das Land steht unverändert vor dem Bankrott.
Das zweite Hilfspaket der EU mit einem Volumen von 130 Milliarden Euro wird dennoch zurückgehalten. Die Euro-Finanzminister zweifeln daran, dass die Regierung Papademos und die sie tragenden Parteien die angekündigten Sparmaßnahmen tatsächlich umsetzen werden. Zu Recht. Denn die bereits beschlossenen Einschnitte gehen nicht auf. Weil sie die Probleme nur verschärfen. Und weil der Widerstand der Griechen gegen das Verarmungsprogramm und die Entmündigung ihres Landes verständlicherweise groß ist.

In Athen kam es bei Demonstrationen gegen weitere Sparmaßnahmen der Regierung zu gewaltsamen Auseinandersetzungen. Demonstranten warfen Molotowcocktails, die Polizei reagierte mit Tränengas. [Video kommentieren]
Ist das die Perspektive eines geeinten Europas? Ein Ursprungsland der abendländischen Kultur und Demokratie, das faktisch zum Brüsseler Protektorat wird – ohne Hoffnung auf Besserung. Ein Kontinent, der sich immer tiefer spaltet in einen wohlhabenden Norden und einen Not leidenden Süden, wo Menschen kaum mehr wissen, wie sie ihr tägliches Brot bezahlen sollen. Während in Deutschland die Regierungskoalition ernsthaft daran denkt, mitten in der schwersten Finanzkrise seit Jahrzehnten die Steuern zu senken.

Doch was auf dem übrigen Kontinent um uns herum geschieht, kann uns nicht egal sein. Nicht allein deshalb, weil es eine gefährliche politische Radikalisierung und Renationalisierung schürt, wie sich schon bei der bevorstehenden Neuwahl in Griechenland zeigen wird.
Sorgen sollten wir uns auch, weil diese verhängnisvolle, von der deutschen Regierung wesentlich vorangetriebene Entwicklung unser eigenes Erfolgsmodell gefährdet: Deutschlands Wirtschaft boomt nur deshalb, weil unsere Unternehmen Geschäfte und Gewinne auf Kosten der schwächeren Länder machen. Weil dort die Löhne im Verhältnis zu der weit schwächeren Produktivität (noch) zu hoch sind, während gleichzeitig aufgrund des gewaltigen Spardrucks die Inlandsnachfrage schrumpft. Wohingegen hierzulande jahrelang maßvolle Tariferhöhungen und die rot-grünen Arbeitsmarktreformen die heimische Wirtschaft so wettbewerbsfähig gemacht haben, dass sie die anderer EU-Länder wie selbst Frankreichs zu erdrücken droht.
Wer aber soll dann in Zukunft noch die deutschen Waren kaufen? Brauchen wir die Krisenstaaten nicht mehr, weil sie nur unser gutes Geld kosten?
Wer so denkt, verkennt: Nicht Griechenland profitiert am meisten von den Euro-Rettungsprogrammen, von der Gemeinschaftswährung und dem gemeinsamen Markt, sondern Deutschland. Würde Griechenland die offenkundige Staatspleite erklären, müssten (auch) deutsche Banken noch einmal Milliarden abschreiben und die deutschen Steuerzahler am Ende dafür aufkommen. Würde der Euro abgeschafft und die D-Mark wieder eingeführt, würde diese drastisch aufwerten. Die Folge, so haben Experten errechnet: Deutsche Waren würden sich um 40 Prozent verteuern. Mit dem vom Export getriebenen deutschen Wachstumsmodell wäre es schnell vorbei.
Im Süden Europas, nicht nur in Griechenland, herrscht eine bedrohliche Stimmung, die sich vor allem gegen Deutschland wendet. Fast 70 Jahre nach dem Kriegsende wird Deutschland wieder als feindliche Macht wahrgenommen. Es gibt schon Stimmen, die nach radikalen Schritten rufen gegen die Fremdbestimmung aus Brüssel und Berlin.
Wer wollte es den in Elend gedrückten Menschen verdenken! Sollen sie weiter zusehen, wie ihr bescheidenes Wohlstandsmodell den Bach runtergeht und ihre Politiker zu Befehlsempfängern werden? Nur damit die Banken und Spekulanten ihre Kredite, die sie zu saftigen Zinsen über Jahre bereitwillig den schwachen Ländern gewährt haben, nicht völlig abschreiben müssen.
Nein, das kann nicht das Europa sein, in dem wir leben möchten. Ein Europa, in dem Banken und Hedgefonds bestimmen, welche Länder überleben dürfen und welche nicht.
Der Preis der von den Finanzakteuren und Merkel maßgeblich betriebenen, einseitigen Sparpolitik ist die Desintegration Europas. Und eine lang anhaltende Depression, die irgendwann auch Deutschland erfassen wird. Weil wir eben nicht auf einer Insel der Seeligen leben.
Griechenland braucht unsere Solidarität, einen kompletten Schuldenschnitt und ein Aufbauprogramm statt immer neuer Spar- und Hilfspakete. Damit das Land eine Chance bekommt, in zehn oder zwanzig Jahren wieder auf eigenen Füßen zu stehen und wieder ein gleichberechtigtes Mitglied der Union zu werden.
Mehr kosten würde ein solches europäisches Wachstumspaket wohl nicht. Aber es würde den Menschen in Griechenland und Europa wieder eine Perspektive geben. Darum lohnt es sich zu streiten. Nicht um einen Ausschluss Griechenlands aus der Euro-Zone und der europäischen Beistandsgemeinschaft. Wir brauchen Griechenland – als Exempel, dass sich Europa seiner selbst besinnt.


ZEIT- Online: «Αφήστε ήσυχους τους Έλληνες!»
«Οι υπαγορεύσεις λιτότητας της ΕΕ σπρώχνουν την Ελλάδα στην καταστροφή» τονίζει η γερμανική εφημερίδα.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 10/02/2012, 22:12


«Ειδήσεις από μια διχασμένη Ευρώπη: Η Γερμανία αυξάνει για πρώτη φορά τις εξαγωγές της στο ένα τρις. ευρώ. Η οικονομία ανθεί, τα φορολογικά έσοδα αυξάνονται, η ανεργία μειώνεται...Γερμανία: μία νήσος των μακάρων.
Αντίθετα η Ελλάδα: μια χώρα στο χείλος του γκρεμού και σε αναταραχή. Η μεταβατική κυβέρνηση αποφασίζει ένα νέο πακέτο δραστικών μέτρων υπό την πίεση της τρόικας. Οι μισθοί πρέπει να μειωθούν κατά 20 με 30%. Μέχρι το 2015 πρέπει να απολυθούν από το Δημόσιο 150.000 άτομα. Η οικονομία συρρικνώνεται, φέτος μάλιστα ίσως και κατά 8% και πλέον. Η χώρα παραμένει αμετάβλητα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας».
Με την αντίθεση αυτή αρχίζει το άρθρο της γερμανικής ηλεκτρονικής εφημερίδας που εκτιμά ως την καλύτερη λύση για την κρίση στην ελληνική οικονομία την αλληλεγγύη, το κούρεμα του χρέους αλλά και ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης.
Και συνεχίζει το άρθρο:
«Κι όμως, το δεύτερο πακέτο βοήθειας της ΕΕ συνολικού ύψους 130 δις. ευρώ, παρακρατείται. Οι Υπ. Οικονομικών της Ευρωζώνης αμφιβάλλουν ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου και τα κόμματα που τη στηρίζουν θα εφαρμόσουν πράγματι τα εξαγγελθέντα μέτρα λιτότητας. Και δικαίως. Γιατί οι ήδη αποφασισθείσες περικοπές δεν αποδίδουν, επειδή απλώς καθιστούν τα προβλήματα οξύτερα. Και επειδή οι αντιδράσεις των Ελλήνων για το πρόγραμμα φτωχοποίησής τους, αλλά και την κηδεμονία της χώρας τους είναι ευνόητα μεγάλες.
Είναι αυτή προοπτική μιας ενωμένης Ευρώπης; Μια χώρα κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού και της δημοκρατίας, που πρακτικά μεταβάλλεται σε προτεκτοράτο των Βρυξελλών, χωρίς ελπίδα βελτίωσης. Μια ήπειρος, που διχάζεται όλο και περισσότερο ανάμεσα σε έναν ευημερούντα Βορρά και σε έναν Νότο σε έσχατη ανάγκη, όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν καν πώς θα πληρώσουν το ψωμί της ημέρας. Ενώ στη Γερμανία ο κυβερνητικός συνασπισμός σκέπτεται σοβαρά να μειώσει τους φόρους εν μέσω της πλέον σοβαρής οικονομικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών.
Όμως, όσα συμβαίνουν γύρω μας σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους. Και μόνο για τον λόγο ότι αρχίζει να εξαπλώνεται ένας επικίνδυνος πολιτικός ριζοσπαστισμός και μια επιστροφή στον εθνικισμό, όπως θα φανεί στις επικείμενες πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα.
Θα πρέπει επίσης να ανησυχούμε, γιατί αυτή η ολέθρια, ουσιαστικά προωθούμενη από τη γερμανική κυβέρνηση , εξέλιξη απειλεί το δικό μας μοντέλο επιτυχίας: Η γερμανική οικονομία ανθεί, επειδή οι επιχειρήσεις μας κλείνουν δουλειές και αποκομίζουν κέρδη εις βάρος των πιο αδύναμων χωρών. Επειδή εκεί οι μισθοί είναι (ακόμα) πολύ υψηλοί σε σχέση με την πολύ πιο αδύναμη παραγωγικότητα, ενώ ταυτόχρονα, λόγω της τεράστιας πίεσης για λιτότητα, η εσωτερική ζήτηση μειώνεται...
Στη νότιο Ευρώπη, και όχι μόνο στην Ελλάδα, επικρατεί μια επικίνδυνη ατμόσφαιρα, που στρέφεται κυρίως κατά της Γερμανίας. Σχεδόν 70 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, η Γερμανία δίνει την εντύπωση μιας εχθρικής δύναμης. Υπάρχουν ήδη φωνές για ριζοσπαστικές κινήσεις κατά του ετεροκαθορισμού από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.
Όχι, δεν μπορεί να είναι αυτή η Ευρώπη, στην οποία θέλουμε να ζούμε. Μια Ευρώπη, στην οποία οι τράπεζες και τα Hedgefonds θα καθορίζουν ποιες χώρες πρέπει να επιβιώσουν και ποιες όχι.
Το τίμημα της πολιτικής της λιτότητας, που ασκούν κατά κόρον οι παράγοντες των χρηματαγορών και η Μέρκελ, είναι η αφολοκλήρωση της Ευρώπης. Και μια μακράς διάρκειας ύφεση, που κάποια στιγμή θα πλήξει και τη Γερμανία, επειδή ακριβώς δεν ζούμε σε μία νήσο των μακάρων.
Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας, ένα κούρεμα όλου του χρέους της και ένα πρόγραμμα ανσυγκρότησης αντί για συνεχώς νέα πακέτα λιτότητας και βοήθειας. Για να έχει μια ευκαιρία η χώρα να ξανασταθεί στα πόδια της μετά από 10 ή 20 χρόνια και να ξαναγίνει ισότιμο μέλος της ΕΕ...Χρειαζόμαστε την Ελλάδα – ως παράδειγμα του ότι η Ευρώπη αυτοκαθορίζεται.»


4) Crise grecque: D'Alema dénonce la faillite de la politique d'austérité

L'ancien chef du gouvernement italien, Massimo D'Alema, critique "l'absence de vision" de l'Union européenne et "la faillite de la politique d'austérité" dans la gestion de la crise de la dette grecque, dans un entretien au quotidien belge Le Soir.
L'ancien chef du gouvernement italien, Massimo D'Alema, critique "l'absence de vision" de l'Union européenne et "la faillite de la politique d'austérité" dans la gestion de la crise de la dette grecque, dans un entretien au quotidien belge Le Soir.

AFP - L'ancien chef du gouvernement italien, Massimo D'Alema, critique "l'absence de vision" de l'Union européenne et "la faillite de la politique d'austérité" dans la gestion de la crise de la dette grecque, dans un entretien au quotidien belge Le Soir.

"La gestion de la crise grecque est un exemple éclairant de l'absence de vision, de leadership européen. La crise grecque est précisément le résultat du manque d'initiative européen, du manque de solidarité", a relève M. D'Alema, figure de la gauche italienne, qui fut notamment président du Conseil de 1998 à 2000.

L'Europe est selon lui confrontée "à la faillite de la politique d'austérité. Qui étrangle l'économie. Qui impose des sacrifices insupportables".

Les ministres des finances de l'Eurogroupe, qui ont reporté jeudi d'une semaine leur feu vert au déblocage d'une aide cruciale à la Grèce en exigeant qu'Athènes revoie ses mesures d'austérité, "ont eu un langage très dur. Un message qui n'est pas acceptable", a dénoncé M. D'Alema.

L'Union européenne ne "doit pas être le Fonds Monétaire international des années 1970, celui qui imposait des plans drastiques en Amérique latine", juge M. D'Alema.

Tout en espérant que les pays de la zone euro puissent trouver un accord sur l'aide à la Grèce, cette expérience montre selon Massimo D'Alema que "nous avons besoin d'un changement profond, de réorienter les politiques européennes", vers "la relance, l'emploi , la solidarité" ainsi qu'une gestion commune de la dette publique des pays de la zone euro, avec notamment des euro-obligations, ainsi qu'une taxe sur les transactions financières.

Selon lui, la politique menée actuellement en Europe n'est pas celle "de l'Europe véritablement... mais de l'Europe conservatrice, de droite".

En mars, M. D'Alema entend présenter à Paris avec le candidat socialiste à la présidentielle française François Hollande et le Premier ministre belge, le socialiste Elio Di Rupo, une "déclaration commune" sur l'Europe, a-t-il par ailleurs annoncé.


Ντ’ Αλέμα: «Αποτυχία της πολιτικής της λιτότητας» στην ελληνική κρίση χρέους

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάσιμο Ντ'Αλέμα επικρίνει «την απουσία οράματος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την «αποτυχία της πολιτικής της λιτότητας» στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης χρέους σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται στην βελγική εφημερίδα «Le Soir».

«Η διαχείριση της ελληνικής κρίσης είναι ένα σαφές παράδειγμα της απουσίας οράματος και ευρωπαϊκής ηγεσίας. Η ελληνική κρίση είναι ακριβώς το αποτέλεσμα της έλλειψης ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας, της έλλειψης αλληλεγγύης», σημειώνει ο Ντ'Αλέμα, μία από τις φυσιογνωμίες της ιταλικής αριστεράς, ο οποίος ήταν κυρίως πρωθυπουργός από το 1998 ως το 2000.

Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη, σύμφωνα με τον ίδιο, «με την αποτυχία της πολιτικής της λιτότητας. Αυτή στραγγαλίζει την οικονομία. Αυτή επιβάλλει αφόρητες θυσίες».

Οι υπουργοί Οικονομικών του Eurogroup, οι οποίοι ανέβαλαν την Πέμπτη κατά μια εβδομάδα την έγκρισή τους για τη βοήθεια για την Ελλάδα αξιώνοντας από την Αθήνα να ξαναδεί τα μέτρα λιτότητας που έχει λάβει, «χρησιμοποίησαν πολύ σκληρή γλώσσα. (Έδωσαν) ένα μήνυμα που δεν είναι αποδεκτό», σημείωσε ο Ντ'Αλέμα.

Η ΕΕ «δεν θα πρέπει να είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) της δεκαετίας του '70, το οποίο επέβαλε δραστικά σχέδια στη Λατινική Αμερική», υπογράμμισε.

Ο Ντ'Αλέμα πρόσθεσε ότι ελπίζει οι χώρες της ζώνης του ευρώ να μπορέσουν να καταλήξουν σε συμφωνία για τη βοήθεια στην Ελλάδα, σημειώνοντας παράλληλα ότι η εμπειρία αυτή δείχνει ότι «χρειαζόμαστε μια βαθειά αλλαγή, να προσανατολιστούν εκ νέου οι ευρωπαϊκές πολιτικές» προς «την ανάπτυξη, την απασχόληση, την αλληλεγγύη», όπως και μια κοινή διαχείριση του δημόσιου χρέους των χωρών της ευρωζώνης, κυρίως με ευρωομόλογα, όπως και έναν φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η πολιτική που ακολουθείται σήμερα στην Ευρώπη δεν είναι αυτή «πραγματικά της Ευρώπης αλλά της συντηρητικής, της δεξιάς Ευρώπης».

Τον Μάρτιο ο Ντ'Αλέμα σκοπεύει να παρουσιάσει στο Παρίσι μαζί με τον σοσιαλιστή υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ και τον σοσιαλιστή πρωθυπουργό του Βελγίου Έλιο Ντι Ρούπο μια «κοινή διακήρυξη» για την Ευρώπη, ανακοίνωσε τέλος ο ίδιος.

5) The Austerity Debacle
By PAUL KRUGMAN
Published: January 29, 2012


Last week the National Institute of Economic and Social Research, a British think tank, released a startling chart comparing the current slump with past recessions and recoveries. It turns out that by one important measure — changes in real G.D.P. since the recession began — Britain is doing worse this time than it did during the Great Depression. Four years into the Depression, British G.D.P. had regained its previous peak; four years after the Great Recession began, Britain is nowhere close to regaining its lost ground.


Nor is Britain unique. Italy is also doing worse than it did in the 1930s — and with Spain clearly headed for a double-dip recession, that makes three of Europe’s big five economies members of the worse-than club. Yes, there are some caveats and complications. But this nonetheless represents a stunning failure of policy.

And it’s a failure, in particular, of the austerity doctrine that has dominated elite policy discussion both in Europe and, to a large extent, in the United States for the past two years.

O.K., about those caveats: On one side, British unemployment was much higher in the 1930s than it is now, because the British economy was depressed — mainly thanks to an ill-advised return to the gold standard — even before the Depression struck. On the other side, Britain had a notably mild Depression compared with the United States.

Even so, surpassing the track record of the 1930s shouldn’t be a tough challenge. Haven’t we learned a lot about economic management over the last 80 years? Yes, we have — but in Britain and elsewhere, the policy elite decided to throw that hard-won knowledge out the window, and rely on ideologically convenient wishful thinking instead.

Britain, in particular, was supposed to be a showcase for “expansionary austerity,” the notion that instead of increasing government spending to fight recessions, you should slash spending instead — and that this would lead to faster economic growth. “Those who argue that dealing with our deficit and promoting growth are somehow alternatives are wrong,” declared David Cameron, Britain’s prime minister. “You cannot put off the first in order to promote the second.”

How could the economy thrive when unemployment was already high, and government policies were directly reducing employment even further? Confidence! “I firmly believe,” declared Jean-Claude Trichet — at the time the president of the European Central Bank, and a strong advocate of the doctrine of expansionary austerity — “that in the current circumstances confidence-inspiring policies will foster and not hamper economic recovery, because confidence is the key factor today.”

Such invocations of the confidence fairy were never plausible; researchers at the International Monetary Fund and elsewhere quickly debunked the supposed evidence that spending cuts create jobs. Yet influential people on both sides of the Atlantic heaped praise on the prophets of austerity, Mr. Cameron in particular, because the doctrine of expansionary austerity dovetailed with their ideological agendas.

Thus in October 2010 David Broder, who virtually embodied conventional wisdom, praised Mr. Cameron for his boldness, and in particular for “brushing aside the warnings of economists that the sudden, severe medicine could cut short Britain’s economic recovery and throw the nation back into recession.” He then called on President Obama to “do a Cameron” and pursue “a radical rollback of the welfare state now.”

Strange to say, however, those warnings from economists proved all too accurate. And we’re quite fortunate that Mr. Obama did not, in fact, do a Cameron.

Which is not to say that all is well with U.S. policy. True, the federal government has avoided all-out austerity. But state and local governments, which must run more or less balanced budgets, have slashed spending and employment as federal aid runs out — and this has been a major drag on the overall economy. Without those spending cuts, we might already have been on the road to self-sustaining growth; as it is, recovery still hangs in the balance.

And we may get tipped in the wrong direction by Continental Europe, where austerity policies are having the same effect as in Britain, with many signs pointing to recession this year.

The infuriating thing about this tragedy is that it was completely unnecessary. Half a century ago, any economist — or for that matter any undergraduate who had read Paul Samuelson’s textbook “Economics” — could have told you that austerity in the face of depression was a very bad idea. But policy makers, pundits and, I’m sorry to say, many economists decided, largely for political reasons, to forget what they used to know. And millions of workers are paying the price for their willful amnesia.




6) WHAT GREECE MEANS
(a) By PAUL KRUGMAN
(b) Published: March 11, 2012

So Greece has officially defaulted on its debt to private lenders. It was an “orderly” default, negotiated rather than simply announced, which I guess is a good thing. Still, the story is far from over. Even with this debt relief, Greece — like other European nations forced to impose austerity in a depressed economy — seems doomed to many more years of suffering.

(c) Fred R. Conrad/The New York Times
Paul Krugman
And that’s a tale that needs telling. For the past two years, the Greek story has, as one recent paper on economic policy put it, been “interpreted as a parable of the risks of fiscal profligacy.” Not a day goes by without some politician or pundit intoning, with the air of a man conveying great wisdom, that we must slash government spending right away or find ourselves turning into Greece, Greece I tell you.
Just to take one recent example, when Mitch Daniels, the governor of Indiana, delivered the Republican reply to the State of the Union address, he insisted that “we’re only a short distance behind Greece, Spain and other European countries now facing economic catastrophe.” By the way, apparently nobody told him that Spain had low government debt and a budget surplus on the eve of the crisis; it’s in trouble thanks to private-sector, not public-sector, excess.
But what Greek experience actually shows is that while running deficits in good times can get you in trouble — which is indeed the story for Greece, although not for Spain — trying to eliminate deficits once you’re already in trouble is a recipe for depression.
These days, austerity-induced depressions are visible all around Europe’s periphery. Greece is the worst case, with unemployment soaring to 20 percent even as public services, including health care, collapse. But Ireland, which has done everything the austerity crowd wanted, is in terrible shape too, with unemployment near 15 percent and real G.D.P. down by double digits. Portugal and Spain are in similarly dire straits.
And austerity in a slump doesn’t just inflict vast suffering. There is growing evidence that it is self-defeating even in purely fiscal terms, as the combination of falling revenues due to a depressed economy and worsened long-term prospects actually reduces market confidence and makes the future debt burden harder to handle. You have to wonder how countries that are systematically denying a future to their young people — youth unemployment in Ireland, which used to be lower than in the United States, is now almost 30 percent, while it’s near 50 percent in Greece — are supposed to achieve enough growth to service their debt.
This was not what was supposed to happen. Two years ago, as many policy makers and pundits began calling for a pivot from stimulus to austerity, they promised big gains in return for the pain. “The idea that austerity measures could trigger stagnation is incorrect,” Jean-Claude Trichet, then the president of the European Central Bank, declared in June 2010. Instead, he insisted, fiscal discipline would inspire confidence, and this would lead to economic growth.
And every slight uptick in an austerity economy has been hailed as proof that the policy works. Irish austerity has been proclaimed a success story not once but twice, first in the summer of 2010, then again last fall; each time the supposed good news quickly evaporated.
You may ask what alternative countries like Greece and Ireland had, and the answer is that they had and have no good alternatives short of leaving the euro, an extreme step that, realistically, their leaders cannot take until all other options have failed — a state of affairs that, if you ask me, Greece is rapidly approaching.
Germany and the European Central Bank could take action to make that extreme step less necessary, both by demanding less austerity and doing more to boost the European economy as a whole. But the main point is that America does have an alternative: we have our own currency, and we can borrow long-term at historically low interest rates, so we don’t need to enter a downward spiral of austerity and economic contraction.
So it is time to stop invoking Greece as a cautionary tale about the dangers of deficits; from an American point of view, Greece should instead be seen as a cautionary tale about the dangers of trying to reduce deficits too quickly, while the economy is still deeply depressed. (And yes, despite some better news lately, our economy is still deeply depressed.)
The truth is that if you want to know who is really trying to turn America into Greece, it’s not those urging more stimulus for our still-depressed economy; it’s the people demanding that we emulate Greek-style austerity even though we don’t face Greek-style borrowing constraints, and thereby plunge ourselves into a Greek-style depression.


Τι σημαίνει η Ελλάδα


ΤΟ ΒΗΜΑ/ The New York Times

Λοιπόν, η Ελλάδα προχώρησε και επισήμως σε στάση πληρωμών προς τους ιδιώτες πιστωτές της. Ήταν μια «συντεταγμένη» χρεοκοπία, προϊόν διαπραγμάτευσης και όχι μιας απλής ανακοίνωσης, που νομίζω πως είναι καλό πράγμα. Ωστόσο η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Ακόμη και μετά από αυτή την ελάφρυνση του χρέους της, η Ελλάδα - όπως και άλλα ευρωπαϊκά κράτη που είναι υποχρεωμένα να επιβάλουν πρόσθετα μέτρα λιτότητας εν μέσω οικονομικής ύφεσης - μοιάζει καταδικασμένη να υποφέρει για πολλά χρόνια ακόμη.

Είναι μια ιστορία που αξίζει να την αφηγηθεί κανείς. Την τελευταία διετία, το ελληνικό «στόρι» ερμηνεύτηκε, σύμφωνα με μια πρόσφατη οικονομική μελέτη, «σαν μια παραβολή πάνω στους κινδύνους που κρύβει η δημοσιονομική ασωτεία». Δεν πέρασε κυριολεκτικά ούτε μια μέρα που κάποιος πολιτικός ή επαΐων, με ύφος ανθρώπου που ξεστομίζει κάποια μεγάλη σοφία, να μην μας επισημάνει ότι πρέπει να περικόψουμε αμέσως τις κρατικές δαπάνες για να μην μετατραπούμε σε Ελλάδα.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα ήταν η επιμονή του Μιτς Ντάνιελς, του Ρεπουμπλικάνου κυβερνήτη της Ιντιάνα, ότι «πολύ λίγο απέχουμε από την Ελλάδα, την Ισπανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν την οικονομική καταστροφή». Φαίνεται πως κανείς δεν ενημέρωσε τον κ.Ντάνιελς πως πριν την έλευση της κρίσης η Ισπανία εμφάνιζε χαμηλό δημόσιο χρέος και πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της: για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα ευθύνονται οι υπερβολές στον ιδιωτικό τομέα, όχι στον δημόσιο.

Όμως αυτό που μας δείχνει στ΄ αλήθεια η ελληνική εμπειρία είναι πως, ενώ πράγματι το να συσσωρεύεις ελλείμματα την εποχή των παχιών αγελάδων μπορεί να σε βάλει σε μπελάδες - όπως πράγματι συνέβη στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά όχι και της Ισπανίας -, το να προσπαθείς να εξαφανίσεις τα ελλείμματα εν μέσω της κρίσης είναι η τέλεια συνταγή ύφεσης.

Στις μέρες μας, επίμονες υφέσεις σαν αποτέλεσμα των μέτρων λιτότητας είναι ορατές σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Η Ελλάδα είναι η χειρότερη περίπτωση, με την ανεργία να ξεπερνά το 20% την ίδια στιγμή που οι δημόσιες υπηρεσίες της, περιλαμβανομένων των υπηρεσιών υγείας, καταρρέουν. Όμως η Ιρλανδία, που έκανε ακριβώς ό,τι της είπαν οι φανατικοί της λιτότητας, βρίσκεται επίσης σε άθλια κατάσταση, με ποσοστό ανεργίας μεγαλύτερο του 15% και διψήφια πραγματική μείωση στο ΑΕΠ της. Εξίσου ζοφερή είναι η εικόνα και για την Ισπανία και την Πορτογαλία.

Πέρα από το ότι η επιμονή στην λιτότητα προκαλεί τόσα δεινά, είναι πλέον σαφές πως είναι και δημοσιονομικά αναποτελεσματική, καθώς ο συνδυασμός μειωμένων δημοσίων εσόδων και επιδεινούμενων μακροπρόθεσμων προοπτικών συμβάλει στην πράξη στην περαιτέρω απώλεια εμπιστοσύνης στην αγορά, και δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την μελλοντική εξυπηρέτηση του χρέους. Είναι να αναρωτιέται κανείς πώς ακριβώς σκοπεύουν να αναπτυχθούν οικονομικά ώστε να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους κράτη που αρνούνται συστηματικά να προσφέρουν ένα σίγουρο μέλλον στους νέους ανθρώπους τους: η νεανική ανεργία στην Ιρλανδία, που στο παρελθόν ήταν μικρότερη από ότι στις ΗΠΑ, τώρα ξεπερνά το 30%, ενώ στην Ελλάδα αγγίζει το 50%.

Αυτό υποτίθεται πως δεν θα συνέβαινε ποτέ. Πριν δύο χρόνια, καθώς πολιτικοί ηγέτες και ειδικοί άρχισαν να ζητούν πιεστικά τη στροφή από τα προγράμματα οικονομικής τόνωσης στα μέτρα λιτότητας, όλοι τους υπόσχονταν πως ο οικονομικός πόνος θα οδηγούσε σε μεγάλα οφέλη. «Η αντίληψη ότι τα μέτρα λιτότητας μπορεί να οδηγήσουν σε οικονομική στασιμότητα είναι ανακριβής», δήλωνε τον Ιούνιο του 2010 ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ. Αντίθετα, όπως υποστήριξε, η δημοσιονομική πειθαρχία θα ενέπνεε περισσότερη εμπιστοσύνη στην αγορά, και αυτή με τη σειρά της θα οδηγούσε σε οικονομική ανάπτυξη.

Έκτοτε, ακόμη και η μικρότερη άνοδος στους δείκτες μιας καθημαγμένης λόγω λιτότητας οικονομίας πανηγυριζόταν σαν απόδειξη για την αποτελεσματικότητα των μέτρων. Η ιρλανδική συνταγή λιτότητας παρουσιάστηκε σαν μια επιτυχημένη πολιτική, και μάλιστα όχι μια, αλλά δύο φορές - πρώτα το καλοκαίρι του 2010, και μετά πέρσι το φθινόπωρο. Και τις δύο φορές, τα υποτιθέμενα «καλά νέα» εξατμίστηκαν γρήγορα.

Μπορείτε να αναρωτηθείτε ποιες εναλλακτικές λύσεις είχαν κράτη σαν την Ελλάδα και την Ιρλανδία, και η απάντηση είναι πως η μοναδική ωφέλιμη εναλλακτική που είχαν και έχουν είναι η έξοδος από τη ζώνη του ευρώ - ένα ακραίο βήμα που, ρεαλιστικά, δεν μπορούν να κάνουν οι ηγεσίες τους έως ότου όλες οι άλλες λύσεις αποτύχουν. Και η Ελλάδα, κατά την γνώμη μου, πλησιάζει ταχύτατα αυτό ακριβώς το σημείο καμπής. Η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα μπορούσαν να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να κάνουν αυτό το ακραίο βήμα λιγότερο απαραίτητο, αφενός περιορίζοντας τις απαιτήσεις τους για περισσότερη λιτότητα και αφετέρου κάνοντας περισσότερα για να τονώσουν συνολικά την ευρωπαϊκή οικονομία.

Η Αμερική, ωστόσο, έχει μια εναλλακτική λύση. Διαθέτουμε δικό μας νόμισμα, και μπορούμε ακόμη να δανειζόμαστε μακροπρόθεσμα με ιστορικά χαμηλό επιτόκιο - άρα δεν χρειάζεται να μπούμε στην δίνη της λιτότητας και της οικονομικής συρρίκνωσης.

Είναι λοιπόν καιρός να σταματήσει η επίκληση της Ελλάδας σαν μια ηθοπλαστική ιστορία για τους κινδύνους των ελλειμμάτων: από καθαρά αμερικανική σκοπιά, η Ελλάδα μάλλον θα έπρεπε να μας χρησιμεύει σαν μια ηθοπλαστική ιστορία για τους κινδύνους που κρύβει κάθε προσπάθεια υπερβολικά εσπευσμένης μείωσης των ελλειμμάτων, ενώ η οικονομία παραμένει στάσιμη. Και ναι, παρά τα κάπως καλύτερα νέα του τελευταίου διαστήματος, η οικονομία μας παραμένει στάσιμη.

Αν θέλετε λοιπόν να μάθετε ποιος πραγματικά θέλει να μετατρέψει την Αμερική σε Ελλάδα, η απάντηση σίγουρα δεν αφορά όσους επιμένουν πως πρέπει να υπάρξει ένα νέο αναπτυξιακό πακέτο τόνωσης, αλλά αντίθετα όσους επιμένουν πως πρέπει να μιμηθούμε την λιτότητα ελληνικού τύπου, παρά το ότι δεν αντιμετωπίζουμε πιστοληπτικά προβλήματα ελληνικού τύπου, και άρα μας σπρώχνουν να βουτήξουμε από μόνοι μας σε μια ελληνικού τύπου ύφεση.


7)Europe’s Economic Suicide

By PAUL KRUGMAN
Published: April 15, 2012

On Saturday The Times reported on an apparently growing phenomenon in Europe: “suicide by economic crisis,” people taking their own lives in despair over unemployment and business failure. It was a heartbreaking story. But I’m sure I wasn’t the only reader, especially among economists, wondering if the larger story isn’t so much about individuals as about the apparent determination of European leaders to commit economic suicide for the Continent as a whole.
Just a few months ago I was feeling some hope about Europe. You may recall that late last fall Europe appeared to be on the verge of financial meltdown; but the European Central Bank, Europe’s counterpart to the Fed, came to the Continent’s rescue. It offered Europe’s banks open-ended credit lines as long as they put up the bonds of European governments as collateral; this directly supported the banks and indirectly supported the governments, and put an end to the panic.
The question then was whether this brave and effective action would be the start of a broader rethink, whether European leaders would use the breathing space the bank had created to reconsider the policies that brought matters to a head in the first place.
But they didn’t. Instead, they doubled down on their failed policies and ideas. And it’s getting harder and harder to believe that anything will get them to change course.
Consider the state of affairs in Spain, which is now the epicenter of the crisis. Never mind talk of recession; Spain is in full-on depression, with the overall unemployment rate at 23.6 percent, comparable to America at the depths of the Great Depression, and the youth unemployment rate over 50 percent. This can’t go on — and the realization that it can’t go on is what is sending Spanish borrowing costs ever higher.
In a way, it doesn’t really matter how Spain got to this point — but for what it’s worth, the Spanish story bears no resemblance to the morality tales so popular among European officials, especially in Germany. Spain wasn’t fiscally profligate — on the eve of the crisis it had low debt and a budget surplus. Unfortunately, it also had an enormous housing bubble, a bubble made possible in large part by huge loans from German banks to their Spanish counterparts. When the bubble burst, the Spanish economy was left high and dry; Spain’s fiscal problems are a consequence of its depression, not its cause.
Nonetheless, the prescription coming from Berlin and Frankfurt is, you guessed it, even more fiscal austerity.
This is, not to mince words, just insane. Europe has had several years of experience with harsh austerity programs, and the results are exactly what students of history told you would happen: such programs push depressed economies even deeper into depression. And because investors look at the state of a nation’s economy when assessing its ability to repay debt, austerity programs haven’t even worked as a way to reduce borrowing costs.
What is the alternative? Well, in the 1930s — an era that modern Europe is starting to replicate in ever more faithful detail — the essential condition for recovery was exit from the gold standard. The equivalent move now would be exit from the euro, and restoration of national currencies. You may say that this is inconceivable, and it would indeed be a hugely disruptive event both economically and politically. But continuing on the present course, imposing ever-harsher austerity on countries that are already suffering Depression-era unemployment, is what’s truly inconceivable.
So if European leaders really wanted to save the euro they would be looking for an alternative course. And the shape of such an alternative is actually fairly clear. The Continent needs more expansionary monetary policies, in the form of a willingness — an announced willingness — on the part of the European Central Bank to accept somewhat higher inflation; it needs more expansionary fiscal policies, in the form of budgets in Germany that offset austerity in Spain and other troubled nations around the Continent’s periphery, rather than reinforcing it. Even with such policies, the peripheral nations would face years of hard times. But at least there would be some hope of recovery.
What we’re actually seeing, however, is complete inflexibility. In March, European leaders signed a fiscal pact that in effect locks in fiscal austerity as the response to any and all problems. Meanwhile, key officials at the central bank are making a point of emphasizing the bank’s willingness to raise rates at the slightest hint of higher inflation.
So it’s hard to avoid a sense of despair. Rather than admit that they’ve been wrong, European leaders seem determined to drive their economy — and their society — off a cliff. And the whole world will pay the price.


Η οικονομική αυτοκτονία της Ευρώπης
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 18/04/2012, 06:12


ΤΟ ΒΗΜΑ/ The New York Times
Tο Σάββατο οι Times έγραψαν για ένα φαινόμενο που διευρύνεται στην Ευρώπη: τις «αυτοκτονίες λόγω οικονομικής κρίσης», αυτοκτονίες από απελπισία λόγω ανεργίας ή επιχειρηματικής αποτυχίας. Ήταν ένα πολύ συγκινητικό δημοσίευμα. Όμως είμαι βέβαιος πως δεν ήμουν ο μοναδικός αναγνώστης, ιδίως μεταξύ των οικονομολόγων, που αναρωτήθηκε μήπως οι αυτοκτονίες δεν περιορίζονται σε ατομικό επίπεδο, αλλά σε ολόκληρη την ήπειρο, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν το σύνολο της Ευρώπης στην οικονομική αυτοκτονία.

Μέχρι και πριν λίγους μήνες ένιωθα κάποιες ελπίδες για την Ευρώπη. Θα θυμάστε πως το περασμένο φθινόπωρο η Ευρώπη βρισκόταν στα πρότυπα μιας χρηματοοικονομικής καταστροφής: όμως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ευρωπαϊκό αντίστοιχο της αμερικανικής Fed, έσπευσε να σώσει την Γηραιά Ήπειρο. Πρόσφερε στις ευρωπαϊκές τράπεζες ανοιχτές γραμμές πιστώσεων, ενεχυριάζοντας ομόλογα ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: αυτή η κίνηση στήριξε άμεσα τις τράπεζες και έμμεσα τις κυβερνήσεις, και τερμάτισε το κύμα πανικού.

Το ερώτημα της ημέρας λοιπόν, τότε, ήταν αν εκείνη η γενναία και αποτελεσματική κίνηση θα ήταν η αρχή μιας ευρύτερης αναθεώρησης, αν δηλαδή οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα χρησιμοποιούσαν τις «ανάσες» που τους έδωσε η ΕΚΤ γιά να ξανασκεφτούν τις πολιτικές που ευθύνονται εξαρχής για την σημερινή κατάσταση. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντιθέτως, οι ηγέτες επέμειναν με διπλάσια ένταση στις αποτυχημένες πολιτικές και ιδέες τους. Και δυσκολεύομαι πλέον πολύ να πιστέψω πως υπάρχει κάτι - οτιδήποτε - που θα μπορούσε να τους κάνει να αλλάξουν ρότα.

Σκεφτείτε πώς έχουν τα πράγματα στην Ισπανία, που αποτελεί σήμερα το επίκεντρο της κρίσης. Δεν μιλάμε πια για απλή οικονομική στασιμότητα: η Ισπανία βιώνει μια νέα μεγάλη ύφεση, με την ανεργία στο 23,6%, ποσοστό συγκρίσιμο με εκείνο των ΗΠΑ στο αποκορύφωμα της Μεγάλης Ύφεσης, και με νεανική ανεργία που ξεπερνά το 50%. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί - και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος είναι που στέλνει τις επιδόσεις των ισπανικών ομολόγων όλο και ψηλότερα.

Κατά κάποιο τρόπο, δεν έχει και τόση σημασία το πώς έφτασε η Ισπανία σε αυτό το σημείο. Ομως πρέπει να ειπωθεί πως το ισπανικό «στόρι» δεν έχει καμιά σχέση με τις ηθικοπλαστικές ιστορίες που τόσο δημοφιλείς είναι μεταξύ των Ευρωπαίων αξιωματούχων, και ιδίως στην Γερμανία. Η Ισπανία δεν ήταν δημοσιονομικά άσωτη - πριν την κρίση είχε χαμηλό χρέος και πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Δυστυχώς, όμως, είχε και μια τεράστια φούσκα στην αγορά ακινήτων, μια φούσκα που θα ήταν αδύνατον να μεγαλώσει τόσο χωρίς τα κολοσσιαία δάνεια που έδιναν οι γερμανικές τράπεζες προς τις ισπανικές. Όταν η φούσκα έσκασε, η ισπανική οικονομία βρέθηκε στα κρύα του λουτρού: τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ισπανίας είναι συνέπεια της ύφεσης που παρουσιάζει, όχι η αιτία της.

Όπως και να 'χει, η συνταγή κατέφθασε από το Βερολίνο και την Φρανκφούρτη και περιλαμβάνει, όπως σίγουρα μαντέψατε, ακόμη μεγαλύτερες δόσεις δημοσιονομικής αυστηρότητας.

Αυτό, για να μην μασάμε τα λόγια μας, είναι απλά παρανοϊκό. Η Ευρώπη έχει πολύχρονη εμπειρία από προγράμματα σκληρής λιτότητας, και τα αποτελέσματα είναι αυτά ακριβώς που θα σας έλεγαν να περιμένετε οι ιστορικοί μελετητές: αυτού του είδους τα προγράμματα σπρώχνουν τις οικονομίες που βρίσκονται σε ύφεση σε ακόμη βαθύτερη ύφεση. Και βέβαια, επειδή οι επενδυτές παρακολουθούν τα δημόσια οικονομικά των κρατών ως δείκτη για το αν τα κράτη θα μπορέσουν ή όχι να αποπληρώσουν το χρέος τους, τα προγράμματα λιτότητας δεν αποδίδουν ούτε καν ως μέσα για την μείωση του κόστους δανεισμού από τις αγορές.

Ποια εναλλακτική λύση υπάρχει; Στην δεκαετία του 1930, μια ιστορική περίοδο που μοιάζει να αντιγράφεται όλο και πιο πιστά στην σημερινή Ευρώπη, βασικό προαπαιτούμενο για την ανάκαμψη ήταν η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού. Το σημερινό αντίστοιχο θα ήταν η έξοδος από το ευρώ και η επαναφορά των εθνικών νομισμάτων. Μπορεί κανείς να πει πως αυτό είναι αδιανόητο, και πράγματι θα ήταν ένα γεγονός που θα προκαλούσε τεράστια οικονομική και πολιτική αναταραχή. Όμως το πραγματικά αδιανόητο θα ήταν η συνέχιση της σημερινής πορείας, με την επιβολή όλο και αυστηρότερων μέτρων σε βάρος χωρών που ήδη βιώνουν ποσοστά ανεργίας αντάξια της Μεγάλης Ύφεσης.

Αν λοιπόν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήθελαν πράγματι να σώσουν το ευρώ, θα αναζητούσαν μια εναλλακτική πορεία. Και το ποια θα μπορούσε να είναι μια τέτοια εναλλακτική είναι επίσης ξεκάθαρο. Η Ευρώπη χρειάζεται πιο επεκτατικές νομισματικές πολιτικές, με την μορφή της προθυμίας - μιας εκπεφρασμένης δημόσια προθυμίας - της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αποδεχτεί κάπως υψηλότερα ποσοστά πληθωρισμού από τα σημερινά.

Χρειάζεται επίσης πιο επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές, με την μορφή μιας σειράς γερμανικών προϋπολογισμών που θα λειτουργούσαν ως αντίβαρο στην λιτότητα στην Ισπανία και άλλα προβληματικά κράτη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, αντί να πολλαπλασιάζουν τις επιπτώσεις της. Ακόμη και με τέτοιες αναπτυξιακές πολιτικές, βέβαια, τα κράτη της περιφέρειας έχουν μπροστά τους δύσκολα χρόνια - αλλά τουλάχιστον θα υπήρχε κάποια ελπίδα ανάκαμψης.

Αυτό που βλέπουμε όμως είναι η απόλυτη ανελαστικότητα. Τον Μάρτιο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπέγραψαν ένα δημοσιονομικό σύμφωνο που στην πράξη αναγορεύει την δημοσιονομική αυστηρότητα σε μοναδική θεραπεία για όλα τα οικονομικά προβλήματα. Στο μεταξύ, οι βασικοί αξιωματούχοι της κεντρικής τράπεζας επαναλαμβάνουν με έμφαση την πρόθεσή τους να αυξήσουν τα επιτόκια δανεισμού, στην παραμικρή ένδειξη αύξησης του πληθωρισμού.

Δύσκολα λοιπόν αποφεύγει κανείς μια αίσθηση απελπισίας. Αντί να παραδεχτούν το λάθος τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν τις οικονομίες τους - και τις κοινωνίες τους - στον γκρεμό. Και το τίμημα θα το πληρώσει όλος ο κόσμος.


8) Stiglitz says European austerity plans are a 'suicide pact'

From The Telegraph

European governments have signed a "suicide pact" by imposing fiscal austerity plans that will collapse their economies, Joseph Stiglitz, the liberal economist, has warned.

Imposing austerity measures as countries slow towards recession is a fundamentally flawed response, said Mr Stiglitz, who won the Nobel prize in 2001 for his work on how markets work inefficiently.
"The answer, even though they see over and over again that austerity leads to collapse of the economy, the answer over and over [from politicians] is more austerity," said Mr Stiglitz to the Asian Financial Forum, a gathering of over 2,000 finance professionals, businessmen and government officials in Hong Kong.
"It reminds me of medieval medicine," he said. "It is like blood-letting, where you took blood out of a patient because the theory was that there were bad humours.
"And very often, when you took the blood out, the patient got sicker. The response then was more blood-letting until the patient very nearly died. What is happening in Europe is a mutual suicide pact," he said.
Keynesian economics, which require governments to help sustain demand, suggests that austerity measures should be imposed when an economy is booming, not waning.
17 Jan 2012
Mr Stiglitz pointed out that 700,000 public sector jobs had been cut in the United States in the past four years, removing demand from the system as unemployment spikes. The UK is set to lose a similar number by 2017.
Instead, Mr Stiglitz argued the best economic medicine is infrastructure spending, especially on transport and energy projects. He pointed to China as one country that had successfully combatted financial crises with stimulus packages.
On Monday, George Osborne had told the same forum that the UK's fiscal austerity measures, which have been in place for a year and under which the economy has begun to tip into recession, were the only way to convince the market of the UK's economic credibility.
"When you have a high budget deficit, if you do not have a [disciplined fiscal] plan then you will not have sustainable growth because investors will be worried about investing in your country," the Chancellor said.
However Mr Stiglitz argued that austerity in the UK and elsewhere would not boost confidence. "There will not be a restoration of confidence as long as economies keep falling, and that will continue until [politicians] change economic course. And I do not think that is likely," he said.
Mr Stiglitz said economists are now not debating if the Euro will break up, but how and when it will happen.
"Among economists the discussion is about the best way to end the euro. It could be civilian upset that does it. Youth unemployment in Spain has been over 40pc since 2008. How much longer will they tolerate that? The policies of the new government are for more of the same medicine, except worse.
"The other way it may end is when the European Central Bank refuses to be the lender of last resort for some countries, precipitating a crisis. We can be sure that markets will be highly volatile and the end of the Euro will be a very severe disruption to the global economy," he said.
However, he compared the strictures of the single currency to the gold standard, and noted that countries which had abandoned the gold standard early had recovered more quickly.
"When the Euro was founded, most economists were skeptical," he said, noting that the single currency was a political project that had not satisfied the optimum conditions for a currency bloc. "They hoped they would be able to finish the project over time, but the politics was not strong enough," he said.
Mr Stiglitz also said that while he was critical of the ratings agencies, a decision to downgrade the European Financial Stability Fund (EFSF) on Monday was reasonable. "The EFSF was trying to leverage something out of nothing, and that was never going to work, and they were just saying that it wasn't going to work," he said.

History repeats itself?

Υφεση και Δημοκρατία

Paul Krugman


TO BHMA/ The New York Times

Είναι καιρός να αρχίσουμε να αποκαλούμε την τρέχουσα κατάσταση με το όνομα της: είναι ύφεση. Σύμφωνοι, δεν είναι ένα ολοκληρωμένο ριπλέι της Μεγάλης Ύφεσης, αλλά αυτό δεν είναι παρηγοριά. Η ανεργία τόσο στην Αμερική, όσο και στην Ευρώπη, παραμένει καταστροφικά υψηλή. Ηγέτες και θεσμοί απαξιώνονται όλο και περισσότερο. Και οι δημοκρατικές αξίες βρίσκονται υπό πολιορκία.

Ως προς το τελευταίο σημείο, δεν κινδυνολογώ. Τόσο στο πολιτικό όσο και στο οικονομικό μέτωπο είναι σημαντικό να μην πέσουμε στην παγίδα της σύγκρισης με το Κραχ. Η υψηλή ανεργία δεν είναι «καλή», μόνο και μόνο επειδή δεν έχει φτάσει στα επίπεδα του 1933: και οι δυσοίωνες πολιτικές τάσεις δεν πρέπει να απορρίπτονται, μόνο και μόνο επειδή δεν έχει εμφανιστεί ακόμη κάποιος Χίτλερ.

Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα για το τι συμβαίνει στην Ευρώπη - όχι επειδή όλα πάνε καλά στην Αμερική, αλλά επειδή πολύς κόσμος δεν έχει συνειδητοποιήσει την βαρύτητα των ευρωπαϊκών πολιτικών εξελίξεων.

Πρώτα απ' όλα, η κρίση του ευρώ σκοτώνει το Ευρωπαϊκό Όνειρο. Το κοινό νόμισμα, που υποτίθεται πως θα ένωνε τα κράτη, έχει αντίθετα δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα πικρής αντιπαράθεσης.

Ιδίως οι απαιτήσεις για όλο και σκληρότερη λιτότητα, χωρίς καμιά αντισταθμιστική αναπτυξιακή προσπάθεια, έχουν κάνει διπλή ζημιά. Έχουν αποτύχει ως οικονομική πολιτική, επιδεινώνοντας την ανεργία χωρίς να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη: μια πανευρωπαϊκή ύφεση μοιάζει πλέον πιθανή, ακόμη κι αν η άμεση απειλή μιας πιστωτικής κρίσης έχει απομακρυνθεί. Και επίσης έχουν δημιουργήσει ένα τρομερό κύμα οργής, καθώς πολλοί Ευρωπαίοι έχουν εξοργιστεί, δικαίως ή αδίκως (ή και τα δυο), με αυτό που θεωρούν σαν υπερβολική εξάσκηση της Γερμανικής ισχύος.

Ουδείς γνώστης της ευρωπαϊκής ιστορίας μπορεί να δει αυτή την επιστροφή του κλίματος εχθρότητας χωρίς να νιώσει ρίγος. Ίσως όμως τα πράγματα να είναι ακόμη χειρότερα απ΄ ότι νομίζουμε.

Οι δεξιοί λαϊκιστές ενισχύονται συνεχώς - από την Αυστρία, όπου το «Κόμμα της Ελευθερίας» (ο ηγέτης του οποίου έχει διασυνδέσεις με νεοναζιστές) συναγωνίζεται στις δημοσκοπήσεις τα παραδοσιακά κόμματα, ως τη Φιλανδία, όπου το αντιμεταναστευτικό κόμμα των «Αληθινών Φιλανδών» ενισχύθηκε στις εκλογές του περασμένου Απρίλη. Και αυτές είναι πλούσιες χώρες, οι οικονομίες των οποίων άντεξαν την κρίση. Τα πράγματα μοιάζουν ακόμη πιο δυσοίωνα στα φτωχότερα έθνη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Τον περασμένο μήνα, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD) τεκμηρίωσε μια ραγδαία υποχώρηση στην υποστήριξη που απολαμβάνει το δημοκρατικό πολίτευμα στην κοινή γνώμη των κρατών της λεγόμενης «Νέας Ευρώπης», των χωρών που μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Διόλου περίεργο που η απώλεια της πίστεως προς τη δημοκρατία είναι εντονότερη στις χώρες που υπέφεραν από τις μεγαλύτερες οικονομικές «βουτιές».

Και σε ένα τουλάχιστον έθνος, την Ουγγαρία, οι δημοκρατικοί θεσμοί υπονομεύονται ήδη. Ένα από τα μεγαλύτερα κόμματα της Ουγγαρίας, το «Γιόμπικ», είναι ένας εφιάλτης βγαλμένος από την δεκαετία του 1930: είναι αντί-Ρομά (Τσιγγάνοι), είναι αντισημιτικό, και διαθέτει ακόμη και παραστρατιωτικό βραχίονα. Αλλά η άμεση απειλή έρχεται από το «Φίντες», το κυβερνών κεντροδεξιό κόμμα.

Το «Φίντες» εξασφάλισε πέρσι μια εντυπωσιακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, εν μέρει τουλάχιστον λόγω της οικονομικής κατάστασης: η Ουγγαρία δεν συμμετέχει στο ευρώ, αλλά υπέφερε λόγω του μεγάλης κλίμακας δανεισμού σε ξένα νομίσματα και επίσης, για να είμαστε ειλικρινείς, λόγω της κακοδιαχείρισης και της διαφθοράς των αριστερών-προοδευτικών κομμάτων που ήταν πριν στην κυβέρνηση. Τώρα το «Φίντες», αφού πέρασε ετσιθελικά την περασμένη άνοιξη ένα νέο Σύνταγμα σε μια αμιγώς κομματική ψηφοφορία, δείχνει αποφασισμένο να «μονιμοποιηθεί» στην εξουσία.

Το ζήτημα είναι περίπλοκο. Η Κιμ Λέιν Σέπελ, διευθύντρια του προγράμματος Νομικών και Δημόσιων Υποθέσεων στο πανεπιστήμιο Πρίνστον, παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στην Ουγγαρία: μου λέει ότι το «Φίντες» βασίζεται σε μια σειρά μέτρων για να καταπνίξει την αντιπολίτευση. Ένας προτεινόμενος εκλογικός νόμος αλλάζει τον χάρτη των εκλογικών περιφερειών κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι πρακτικά σχεδόν αδύνατος ο σχηματισμός κυβέρνησης από τα άλλα κόμματα. Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης δέχεται συνεχή πλήγματα, ενώ τα δικαστήρια έχουν γεμίσει από κομματικά στελέχη. Τα κρατικά ΜΜΕ έχουν μετατραπεί σε κομματικά όργανα, ενώ τα ανεξάρτητα ΜΜΕ βρίσκονται υπό διωγμό. Και μια νέα προτεινόμενη συνταγματική τροποποίηση θα θέσει ουσιαστικά εκτός νόμου το ισχυρότερο αριστερό κόμμα.

Όλα αυτά μαζί συνιστούν μια επανεγκαθίδρυση της απολυταρχικής εξουσίας, κάτω από ένα λεπτότατο λούστρο δημοκρατίας, στην καρδιά της Ευρώπης. Και αυτό είναι ένα δείγμα των όσων μπορεί να συμβούν ευρύτερα, αν αυτή η ύφεση συνεχιστεί.

Δεν είναι ξεκάθαρο τι μπορεί να γίνει με την διολίσθηση της Ουγγαρίας προς τον αυταρχισμό. Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, προς τιμήν του, παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, αλλά κατά βάση πρόκειται για ένα Ευρωπαϊκό ζήτημα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχασε την ευκαιρία να αναχαιτίσει από την αρχή την προσπάθεια του «Φιντες» να μονοπωλήσει την εξουσία - εν μέρει διότι η συνταγματική μεταρρύθμιση πραγματοποιήθηκε ενώ η Ουγγαρία κατείχε την εκ περιτροπής προεδρία της Ένωσης. Τώρα θα είναι πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί: καλύτερα όμως να προσπαθήσουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες να το κάνουν, αν δεν θέλουν να κινδυνεύσουν μια μέρα να χάσουν όλα όσα πρεσβεύουν.

Και πρέπει επίσης να ξανασκεφτούν τις αποτυχημένες τους οικονομικές πολιτικές. Αν δεν το πράξουν, θα υπάρξει ακόμη μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση για την δημοκρατία - και η διάλυση του ευρώ μπορεί να αποδειχτεί η μικρότερη από τις ανησυχίες τους.

Paris report

Άφιξη στο Gare du Nord. Δυσάρεστη έκπληξη, ψυχρή υποδοχή, η πανταχού παρούσα διαφήμιση του τρέχοντος τεύχους του περιοδικού Le Point, αφιερωμένο στα Μεγάλα Σφάλματα της Ιστορίας (της γαλλικής υποθέτω):
1.Είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ,
2.Συνθήκη των Βερσαλλιών,
3.Γραμμή Μαζινώ,
4. ...

Η περιέργεια ξεπέρασε την οργή και αγόρασα το περιοδικό. Έχει στοιχεία, αδιάσειστα πιθανόν, - η διαφάνεια και η βιομηχανία της Ελλάδας είναι συγκρίσιμες μόνο με χωρών του Τρίτου Κόσμου. Αν αυτά τα ομαδόν πυρά δεν είναι αποτέλεσμα της (δικαιολογημένης) οργής τους για την απροσμέτρητη ανοησία των προσφάτων κυβερνήσεων μας, τότε υποπτεύομαι ότι προετοιμάζουν την ευρωπαική κοινή γνώμη για τον εξωστρακισμό της Ελλάδας. Σκέφτομαι: οι Ευρωπαίοι κραδαίνουν τα λεκτικά χατζάρια τους, και ανησυχώ: πότε θα αρχίσουν να ακονίζουν τα ατσαλένια;

Ξεκίνησα τις μοναχικές μου βόλτες στις γκαλερί. Οι δουλειές μοιάζουν να πηγαίνουν καλά και η τέχνη της Φωτογραφίας δείχνει στα πάνω της. Οι άγνωστοι, πλην υποσχόμενοι(;), ζητάνε 3,4, 5 χιλιάρικα για μια φωτογραφία, οι καταξιωμένοι 25, 30, και βάλε. Εκείνοι τα ζητούν και φαίνεται ότι αρκετοί τους τα δίνουν. Χαίρομαι για τους καλλιτέχνες.

Και η αγορά ακινήτων ακμάζει, μου είπαν. 10.000 ευρώ το τετραγωνικό είναι η μέση τιμή για σπίτι στο Παρίσι. "Όποιος αγόρασε ένα μέτριο διαμέρισμα με 300.000 πριν 4-5 χρόνια, μπορεί τώρα να το πουλήσει για 1 εκατομμύριο. Η αποδοτικότερη δουλειά εδώ, είναι να αγοράσεις ένα διαμέρισμα, να κοιμάσαι σε αυτό και να περιμένεις", μου εξήγησε ένας καλός, παριζιάνος φίλος.

Υπάρχουν, όμως, και οι άλλοι, εκείνοι που δεν μπορούν να αγοράσουν διαμερίσματα, ούτε και να νοικιάσουν. Όταν πέφτει το σκοτάδι, στρώνουν τα κουρέλια τους στα πεζοδρόμια, υψώνουν τα χάρτινα τείχη τους στις βιτρίνες των καταστημάτων και η πόλη μετατρέπεται σε εφήμερη φαβέλα. Το πρωί όλα θα έχουν μαζευτεί, τα βρωμερά στρωσίδια θα έχουν στιβαχτεί στους τηλεφωνικούς θαλάμους (η μόνη τους χρησιμότητα:όσοι μπορούν να τηλεφωνήσουν έχουν smartphones), η αγορά θα ξεκινήσει την ημέρα της και οι Άθλιοι του Παρισιού θα ξαμολυθούν για ελεημοσύνη. Τόσους άστεγους και ζητιάνους δεν έχω δει πουθενά στον κόσμο!

Παρηγορούμαι, ο κακεντρεχής: Το ιστορικό τους λάθος δεν είναι ότι δέχθηκαν την Ελλάδα στο ευρώ, αλλά ότι δεν βλέπουν την δική τους Πτώση. Ίσως το καταλάβουν την επόμενη φορά που η οργή ξεχειλίσει ξανά από τα παριζιάνικα γκέτο.

New York Times blames european policies regarding Greece

From NY Times:

Fumbling Toward Default

Published: July 6, 2011

An outright default by Greece on nearly a half-trillion dollars of outstanding debt obligations would be a catastrophe for Greece, for its European creditor banks and for financial institutions everywhere as credit-default swaps on Greek debt worked their way through the derivatives markets. It does not need to happen, but barring an unexpected show of European political and economic leadership, that outcome is becoming increasingly likely.

The latest chapter in the sorry saga was written over the past week. At the insistence of European political leaders, Greece’s governing Socialists voted to apply another dose of growth-killing austerity to the country’s nearly inert economy. Austerity measures in the past have done more harm than good, but threatened with a cutoff of needed European loans, the Socialists saw no other responsible course. (Opposition conservatives ignored European pressures and voted no.)

In return, Europe was supposed to release the next installment of bailout money and come up with a new long-term assistance plan designed to permit Greece to recover and repay. Predictably, the short-term money, urgently needed to keep French and German banks solvent, was easily approved. Long-term relief, urgently needed to keep Greek hopes for recovery alive, was put off until after Europe’s August holiday.

Waiting accomplishes nothing. In two months, there is every likelihood that Greece’s debts will be larger, private investors more skittish, and interest rates higher. And the re-election contests that dominate the thinking of Chancellor Angela Merkel of Germany and President Nicolas Sarkozy of France will be that much closer.

Greece’s debts will keep rising as interest rates remain very high and its economic growth very slow. Greece now pays more than 20 percent for private lending and more than 5 percent for European bailout money. Its economy has been shrinking for a third straight year.

Lower interest rates and higher growth rates are the key to avoiding default. One quick way to reduce interest rates would be to issue new European bonds to refinance much of Greece’s existing debt. The European Union, which has a good credit rating, can raise funds at between 3 percent and 4 percent interest. Other options exist, but all involve refinancing by existing Europe-wide financial institutions, like the European Central Bank, or new ones.

Given enough time, and enough fiscal room to restart growth, Greece could pay back the refinanced debt in full. Relaxing Europe’s demands for fiscal contraction, together with tax reforms, privatization of publicly owned services and utilities, and continued efforts to reopen the Greek labor market, could help generate sufficient growth for Greece to begin paying down its debts.

Mrs. Merkel, Mr. Sarkozy and other European leaders, however, are not even talking about this kind of approach. They focus instead on complex and dubious plans to disguise the losses of their banks. They insist against logic and evidence that private lenders will voluntarily participate in refinancing Greek debt. They still pretend that Greece is not slowly moving toward default. Such blinkered views do not help Greece, and will not prevent default or mitigate its consequences.

Germany Was Biggest Debt Transgressor of 20th Century

From "Spiegel" on-line:

'Germany Was Biggest Debt Transgressor of 20th Century'


Think Greece's current economic malaise is the worst ever experienced in Europe? Think again. Germany, economic historian Albrecht Ritschl argues in a SPIEGEL ONLINE interview, has been the worst debtor nation of the past century. He warns the country should take a more chaste approach in the euro crisis or it could face renewed demands for World War II reparations.
Info

SPIEGEL ONLINE: Mr. Ritschl, Germany is coming across like a know-it-all in the debate over aid for Greece. Berlin is intransigent and is demanding obedience from Athens. Is this attitude justified?

Ritschl: No, there is no basis for it.

SPIEGEL ONLINE: Most Germans would likely disagree.

Ritschl: That may be, but during the 20th century, Germany was responsible for what were the biggest national bankruptcies in recent history. It is only thanks to the United States, which sacrificed vast amounts of money after both World War I and World War II, that Germany is financially stable today and holds the status of Europe's headmaster. That fact, unfortunately, often seems to be forgotten.

SPIEGEL ONLINE: What happened back then exactly?

Ritschl: From 1924 to 1929, the Weimar Republic lived on credit and even borrowed the money it needed for its World War I reparations payments from America. This credit pyramid collapsed during the economic crisis of 1931. The money was gone, the damage to the United States enormous, the effect on the global economy devastating.

SPIEGEL ONLINE: The situation after World War II was similar.

Ritschl: But right afterwards, America immediately took steps to ensure there wouldn't be a repeat of high reparations demands made on Germany. With only a few exceptions, all such demands were put on the backburner until Germany's future reunification. For Germany, that was a life-saving gesture, and it was the actual financial basis of the Wirtschaftswunder, or economic miracle (that began in the 1950s). But it also meant that the victims of the German occupation in Europe also had to forgo reparations, including the Greeks.

SPIEGEL ONLINE: In the current crisis, Greece was initially pledged €110 billion from the euro-zone and the International Monetary Fund. Now a further rescue package of similar dimensions has become necessary. How big were Germany's previous defaults?

Ritschl: Measured in each case against the economic performance of the USA, the German debt default in the 1930s alone was as significant as the costs of the 2008 financial crisis. Compared to that default, today's Greek payment problems are actually insignificant.

SPIEGEL ONLINE: If there was a list of the worst global bankruptcies in history, where would Germany rank?

Ritschl: Germany is king when it comes to debt. Calculated based on the amount of losses compared to economic performance, Germany was the biggest debt transgressor of the 20th century.

SPIEGEL ONLINE: Greece can't compare?

Ritschl: No, the country has played a minor role. It is only the contagion danger for other euro-zone countries that is the problem.

SPIEGEL ONLINE: The Germany of today is considered the embodiment of stability. How many times has Germany become insolvent in the past?

Ritschl: That depends on how you do the math. During the past century alone, though, at least three times. After the first default during the 1930s, the US gave Germany a "haircut" in 1953, reducing its debt problem to practically nothing. Germany has been in a very good position ever since, even as other Europeans were forced to endure the burdens of World War II and the consequences of the German occupation. Germany even had a period of non-payment in 1990.

SPIEGEL ONLINE: Really? A default?

Ritschl: Yes, then-Chancellor Helmut Kohl refused at the time to implement changes to the London Agreement on German External Debts of 1953. Under the terms of the agreement, in the event of a reunification, the issue of German reparations payments from World War II would be newly regulated. The only demand made was that a small remaining sum be paid, but we're talking about minimal sums here. With the exception of compensation paid out to forced laborers, Germany did not pay any reparations after 1990 -- and neither did it pay off the loans and occupation costs it pressed out of the countries it had occupied during World War II. Not to the Greeks, either.

SPIEGEL ONLINE: Unlike in 1953, the current debate in Germany over the rescue of Greece is concerned not so much with a "haircut", but rather an extension of the maturities of government bonds, i.e. a "soft debt restructuring." Can one therefore even speak of an impending bankruptcy?

Ritschl: Absolutely. Even if a country is not 100 percent out of money, it could still be broke. Just like in the case of Germany in the 1950s, it is illusory to think that Greeks would ever pay off their debts alone. Those who are unable to do that are considered to be flat broke. It is now necessary to determine how high the failure rate of government bonds is, and how much money the country's creditors must sacrifice. It's above all a matter of finding the paymaster.

SPIEGEL ONLINE: The biggest paymaster would surely be Germany.

Ritschl: That's what it looks like, but we were also extremely reckless -- and our export industry has thrived on orders. The anti-Greek sentiment that is widespread in many German media outlets is highly dangerous. And we are sitting in a glass house: Germany's resurgence has only been possible through waiving extensive debt payments and stopping reparations to its World War II victims.

SPIEGEL ONLINE: You're saying that Germany should back down?

Ritschl: In the 20th century, Germany started two world wars, the second of which was conducted as a war of annihilation and extermination, and subsequently its enemies waived its reparations payments completely or to a considerable extent. No one in Greece has forgotten that Germany owes its economic prosperity to the grace of other nations.

SPIEGEL ONLINE: What do you mean by that?

Ritschl: The Greeks are very well aware of the antagonistic articles in the German media. If the mood in the country turns, old claims for reparations could be raised, from other European nations as well. And if Germany ever had to honor them, we would all be taken the cleaners. Compared with that, we can be grateful that Greece is being indulgently reorganized at our expense. If we follow public opinion here with its cheap propaganda and not wanting to pay, then eventually the old bills will be presented again.

SPIEGEL ONLINE: Looking at history, what would be the best solution for Greece -- and for Germany?

Ritschl: The German bankruptcies in the last century show that the sensible thing to do now would be to have a real reduction of the debt. Anyone who has lent money to Greece would then have to give up a considerable part of what they were owed. Some banks would not be able to cope with that, so there would have to be new aid programs. For Germany, this could be expensive, but we will have to pay either way. At least Greece would then have the chance to start over.

Interview conducted by Yasmin El-Sharif