Παραφράζοντας τον Κέννεντυ

Μην ρωτάς μόνο αν το Κράτος είναι διεφθαρμένο.
Αναρωτήσου: "Μήπως είμαι και εγώ λίγο λαμόγιο;"
(Ή, "θα γινόμουν αν μπορούσα;")

Fortino Samano

Από ένα απο τα πολλά φωτογραφικά sites τα οποία μου στέλνουν τα newsletters τους κάθε εβδομαδα, έλαβα, μεταξύ πολλών άλλων, αυτή την φωτογραφία:

Μου έκανε αμέσως εντύπωση. "Ο τύπος είναι η επιτομή του cool", σκέφτηκα. Μετά διάβασα τη λεζάντα: Fortino Samano Moments before His Execution, 1916. Χωρίς δισταγμό τον ανακύρηξα σε ήρωα μου. Όπως συνηθίζουμε, πλέον, με ό,τι μας κάνει εντύπωση, τον αναζήτησα στο google. Ιδού μερικές πληροφορίες για αυτόν τον τύπο που φυσάει αδιάφορα τον καπνό του στον Χάρο:

Ο εικονιζόμενος είναι ο Μεξικανός υπολοχαγός του Ζαπάτα, που εκτελέστηκε το 1916 από τον ομοσπονδιακό στρατό. Δευτερόλεπτα πριν την εκτέλεσή του ζήτησε ένα τσιγάρο και πόζαρε ακουμπισμένος σε ένα πέτρινο τοίχο, χαμογελώντας άφοβα στο φακό του Agustin Victor-Casasola. Στάση τόσο παράδοξα γενναία για έναν άνθρωπο, που έχει απέναντι του τον εκτελεστή του !!!

Η περίπτωση του φάινεται οτι ενέπνευσε τον Θανάση Παπακωνσταντίνου που έγραψε ένα ομώνυμο με τον μάγκα τραγούδι:


Ο Φορτίνο Σαμάνο
καπνίζει και σκέφτεται:
Είμαι ό,τι δεν έζησα,
είμαι η βροχή που θα 'ρθει
να δροσίσει άγνωστων
γυναικών το κορμί.


Ο στρατιώτης με τ' όπλο
σημαδεύει και σκέφτεται:
Με μια κίνηση απλή
θα του κλέψω ό,τι έχει ζήσει.
Είμ' ένας μικρός θεός,
είμ' ένα στοιχειό.


Το τελευταίο τσιγάρο
κι εκείνο σκέφτεται:
Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ
σε παιδιά που ξεφαντώνουν
Ο καιρός θα χάνεται
ώσπου κάποιο απ' αυτά
θα φωνάξει "λιμπερτά".
Κι όπως θα κοιτάει τις κάνες
θα βρεθώ στα χείλη του
σαν τσιγάρο ξανά.

Δεν έχω ακούσει το τραγούδι, αλλά αν ήμουν τραγουδοποιός θα του έγραφα και εγώ ένα.

Το Χρήμα ως Χρέος

Ένα διαφωτιστικό video που παρουσιάζει τον τρόπο λειτουργίας του νομισματικού και τραπεζικού συστήματος. Όλο το οικονομικό παιχνίδι βασίζεται στην διαρκή δημιουργία χρέους.

Money As Debt [2006][Greek Subtitles] from koulis_pet on Vimeo.

Ο Κίσινγκερ και οι θεωρίες συνωμοσίας που λατρεύουμε

Ομολογώ ότι την πρώτη φορά που τις διάβασα, τις πίστεψα και εξοργίστηκα. Οι δηλώσεις που αποδίδονταν στον Κίσινγκερ, περί της αναγκαιότητας να πληγούν οι πολιτισμικές ρίζες του δυσκολοκυβέρνητου ελληνικού λαού, ταίριαζαν τόσο πολύ στο προφίλ του αγαπητού μας Χένρυ, που δεν χρειαζόταν καμία διασταύρωση για να επιβεβαιωθεί η εγκυρότητα τους.

Αν και δεν πρέπει να υπάρχει έλληνας που να μην έχει λάβει chain email με αναφορά σε αυτές, τις υπενθυμίζω:

Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι΄ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα,τη θρησκεία,τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί,να επικρατήσει, για να μη μας ενοχλεί στα Βαλκάνια,να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, κτλ.


Άρχισα να προβληματίζομαι όταν κάθε φορά που τύχαινε να σκοντάψω σε αυτό το διαβόητο απόσπασμα, δεν υπήρχε καμία σαφής αναφορά για το που και πότε ειπώθηκαν αυτά και κάποια σοβαρή ένδειξη για την εγκυρότητα τους. Άρχισα να αναζητώ πηγές στο ίντερνετ. Έφαγα μέρες, εβδομάδες ψάχνοντας. Τζίφος! Υπήρχαν μερικά sites και blogs που επαναλαμβαναν τις δηλώσεις και το ένα παρέπεμπε στο άλλο σαν πηγή. Κάτι δεν πήγαινε καλά... Ίσως ο Χένρυ να είναι αθώος για κάτι, έτσι για αλλάγή.
Εν τω μεταξύ, μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι ο Έλληνας λατρεύει να υποπτεύεται, να αφήνεται στην γοητεία των θεωριών συνωμοσίας και των σκοτεινών δυνάμεων (Μοσάντ, CIA, ΔΝΤ, ΕΕ, Ισραήλ, Γκρίζοι Λύκοι, KGB, ό,τι αγαπάει ο καθένας) που συστρατεύονται για να λυγίσουν το φρόνημα του περήφανου λαού μας. Ίσως έτσι νιώθουμε σημαντικοί, ίσως έχουμε θέμα για κουβέντα στον καφέ. Χάνουμε όμως την ρημάδα την αλήθεια!

Ευτυχώς ο Γ. Μαρίνος με ένα άρθρο του στο Βήμα ξεκαθάρισε τα πράγματα:

Από το Βήμα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=123&artId=373607&dt=17/12/2010#ixzz18Zf3UaFs

Ο Κίσινγκερ κι εγώ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ | Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010

«O Κίσινγκερ ζει, αυτός μας οδηγεί». Το διάσημο σλόγκαν το οποίο κυριαρχεί στις κηδείες θαυμαζόμενων προσωπικοτήτων στη σχιζοφρενική κοινωνία μας κυριαρχεί και πάλι αυτές τις ημέρες επ΄ ευκαιρία της νέας πολιτικής κίνησης «Σπίθα» που εξήγγειλε ο μεγάλος μας συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης. Αναφέρομαι σε αποδιδόμενη στον διάσημο αμερικανό διπλωμάτη ρήση, που υποτίθεται ότι έχει ως εξής:

« Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι΄ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα,τη θρησκεία,τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί,να επικρατήσει, για να μη μας ενοχλεί στα Βαλκάνια,να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, κτλ. ».

Μολονότι ο κ. Κίσινγκερ δεν διακρίνεται για φιλικά αισθήματα προς την Ελλάδα και βαρύνεται για εχθρική πολιτική κατά της χώρας μας και της Κύπρου, δεν έχει προβεί ποτέ στην προαναφερθείσα δήλωση. Και αυτό μπορώ να το βεβαιώσω κατηγορηματικά, καθώς εγώ ο ίδιος που της έδωσα ευρεία δημοσιότητα με την υπογραφή «Κριτόβουλος» στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» διαπίστωσα τελικά ότι επρόκειτο για κατασκευασμένο από αγνώστους κείμενο για να ενοχοποιήσει τον αντιπαθή αμερικανό διπλωμάτη.

Το δημοσίευμά μου εκείνο χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από διακεκριμένους αρθρογράφους, όπως ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς, ο αείμνηστος Μάριος Πλωρίτης και ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκης με τον πιο ακραίο αρνητικό σχολιασμό. Αποτέλεσμα η αστραπιαία ένταξή του στο αντιαμερικανικό οπλοστάσιό μας ως και σήμερα.

Καθώς υπήρξαν αμφισβητήσεις της γνησιότητας του κειμένου, επιδόθηκα σε εμπεριστατωμένη διερεύνηση του θέματος και στις επαρχιακές εφημερίδες «Δικαίωμα» και «Χρόνος» που το είχαν πρωτοδημοσιεύσει και στην αγγλόγλωσση τουρκική εφημερίδα «Τurkish Daily Νews», από την οποία υποτίθεται ότι το αναδημοσίευσαν. Σε επιτόπια έρευνά μου στην Κωνσταντινούπολη με τη βοήθεια του εκεί συναδέλφου Αλκη Κούρκουλα, προέκυψε ότι στο φύλλο της 17.2.1997, όπου υποτίθεται ότι δημοσιεύθηκε η επίμαχη δήλωση, τίποτε σχετικό δεν υπήρχε. Κατόπιν αυτού έστειλα επιστολή στον κ. Κίσινγκερ ζητώντας του να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τα αποδιδόμενα σε αυτόν ανθελληνικά σχόλια, που περιέχονταν σε ομιλία του σε εκδήλωση βράβευσής του. Μου απάντησε ως εξής: « Αγαπητέ κύριε Μαρίνο. Ευχαριστώ για την επιστολή σας. Οσον αφορά το απόσπασμα που δημοσιεύσατε,ούτε τελετή βράβευσής μου υπήρξε, ούτε ομιλία μου και το προβαλλόμενο απόσπασμα είναι εξ ολοκλήρου αναληθές. Η όλη ιστορία είναι καθαρό εφεύρημα και αναμένω ότι θα προβείτε σε διόρθωση. Καθώς είσθε ο πρώτος που με πληροφορεί από πού προήλθε το δημοσιευθέν απόσπασμα, μόλις σήμερα είχα την ευκαιρία να προβώ σε διόρθωση προς την “Τurkish Daily Νews” και αυτό έπραξα. Ειλικρινά δικός σας. Χένρι Κίσινγκερ».

Το ίδιο έπραξα αμέσως κι εγώ με εκτενές κείμενο στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» στις 13.11.1997, με επιστολή μου στην «Καθημερινή» και με τηλεφωνήματα προς κάθε κατεύθυνση, καθώς η δήθεν δήλωση Κίσινγκερ είχε προκαλέσει και δημόσιες αντιπαραθέσεις, οξύτατες και υβριστικές μεταξύ κορυφαίων προσωπικοτήτων του τόπου. Δυστυχώς αγνοήθηκα. Το διαψευσθέν ως κείμενο Κίσινγκερ είχε εμπλουτίσει πια το οπλοστάσιο των αρεσκομένων σε συνωμοσιολογία νεοελλήνων κατά της υπερδύναμης και των ανθελληνικών σχεδίων της (όχι πάντοτε αβάσιμων πάντως), άρεσε ως όπλο της αντιαμερικανικής φιλολογίας και υπήρξε γενική άρνηση να το εγκαταλείψουν.

Μάλιστα κι εγώ, που καλοπίστως δημοσίευσα την ανύπαρκτη ομιλία Κίσινγκερ, αντιμετωπίστηκα εχθρικά στην προσπάθειά μου να αποκαταστήσω την αλήθεια. Η συκοφαντία αυτή άρεσε και επαναλαμβανόμενη έγινε εθνικό κεκτημένο. Πολύ περισσότερο που δικαίωσε και τον πάντοτε λατρευόμενο στην Ελλάδα Λένιν, ο οποίος φέρεται ειπών πρώτος ότι «αν θέλεις να αλώσεις έναν λαό, κατάστρεψε τη γλώσσα του».


Το συμπέρασμα που βγαίνει από όλα αυτά; Το ίντερνετ είναι ένα καταπλήκτικό μέσο, μια επανάσταση του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά όπως κάθε τι η χρήση του απαιτεί μεγάλη προσοχή. Ας μην πιστεύουμε άκριτα ό,τι κυκλοφορεί εκεί έξω. Στο κάτω-κάτω, η ευχή και η κατάρα του είναι ότι μπορεί να γράψει το οτιδήποτε, ο οποιοσδήποτε. Ο κάθε πικραμένος και ο πιο σοφός! Πριν πιστέψουμε και διαδώσουμε φήμες, θεωρίες κλπ, ας μην ξεχνάμε οτι μπορεί να είναι και μπούρδες. Και ένας κόσμος όπου οι μπούρδες περνάνε για αλήθειες, είναι ένας αφελής και εύκολα καθοδηγούμενος κόσμος.

John Lennon about Happiness

When I was 5 years old, my mother always told me that happiness was the key to life. When I went to school, they asked me what I wanted to be when I grew up. I wrote down ‘happy.’ They told me I didn’t understand the assignment, and I told them they didn’t understand life.

John Lennon

"Πολιτική Ανυπακοή"

Ο όρος "Πολιτική Ανυπακοή" εμφανίζεται για πρώτη φορά στο ομώνυμο δοκίμιο του αμερικάνου στοχαστή, ακτιβιστή και συγγραφέα Χένρυ Νταίηβιντ Θορώ (Henry David Thoreau – Civil Disobedience) που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1849. Στο σύντομο κείμενο (60 μικρές σελίδες στην ελληνική του μετάφραση, Εκδ. Ερατώ), ο συγγραφέας παρουσιάζει το σκεπτικό της επιλογής του να αρνηθεί να πληρώσει φόρους στο αμερικανικό κράτος, διαμαρτυρόμενος για το καθεστώς δουλείας που εξακολουθούσε να ισχύει σε αρκετές πολιτείες της χώρας. Άρνηση για την οποία φυλακίστηκε.

Η σκέψη και η δράση του Θορώ επηρέασαν και ενέπνευσαν προσωπικότητες όπως ο Τολστόι, ενώ τις υιοθέτησαν ακτιβιστές-ηγέτες όπως ο Γκάντι, ο Μαρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Μαντέλα.

Αξίζει τον κόπο να διαβάσει κανείς ολόκληρο το βιβλίο (δεν παίρνει άλλωστε πάνω από 3-4 ώρες). Εδώ παραθέτω ενδεικτικά μερικές από τις ιδέες που διατυπώνονται σε αυτό:

- Η κυβέρνηση είναι το μέσο που επέλεξε ο λαός για να εκτελέσει τη βούληση του. Γίνεται όμως επιρρεπής στην κατάχρηση και τη διαφθορά πριν ο λαός μπορέσει να αναλάβει δράση μέσω αυτής.

- Ο πολίτης οφείλει να υπακούει πρωτίστως στη συνείδηση του και μετά στον νομοθέτη. Πρέπει να είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά υπήκοοι.

- Δεν αποτελεί καθήκον του καθενός η εξάλειψη των κακών. Έχει όμως καθήκον να νίπτει τας χείρας του από το άδικο, να μην του παρέχει την υποστήριξη του.

- Εάν [η κυβέρνηση] απαιτεί από εσάς να είστε ο φορέας της αδικίας που διαπράττεται πάνω σε άλλον, τότε παραβιάστε τον νόμο. Μην υπηρετείτε την αδικία που καταδικάζετε.

- Σε ένα καθεστώς που φυλακίζει αδίκως, η θέση του δίκαιου ανθρώπου είναι επίσης στη φυλακή.

- Δεν θα υπάρξει ποτέ μια αληθινά ελεύθερη Πολιτεία, παρά μονάχα όταν αναγνωρίσει το άτομο ως υψηλότερη και ανεξάρτητη δύναμη, από την οποία εκπηγάζουν η δική της δύναμη και εξουσία και στο οποίο φέρεται αναλόγως.

- Η δράση που στηρίζεται σε αρχές- η αντίληψη και η απόδοση του σωστού- αλλάζει τις σχέσεις και τα πράγματα.

Βασικές αρχές της Πολιτκής Ανυπακοής, όπως αυτές απορρεόυν απο τη σκέψη του Θορώ αλλά και όπως διαμορφώθηκε από τους μετέπειτα θιασώτες της είναι:

1. Η άμεση, ΜΗ ΒΙΑΙΗ, αντίδραση στην αδικία.

2. Οι στόχοι της αντίδρασης να είναι σαφείς και συγκεκριμένοι (π.χ εξάλειψη της δουλείας και όχι αντίδραση γενικώς, αορίστως και επί παντός επιστητού).

3. Η δράση πρέπει να είναι επίσης συγκεκριμένη (π.χ μη καταβολή φόρων).

4. Η δράση υπαγορεύεται από την συνείδηση και στηρίζεται σε αρχές δικαίου.

Ερμηνεύοντας τα παραπάνω και κάνοντας αναγωγή στο παρόν, μπορεί να πει κανείς, τι ΔΕΝ είναι "Πολιτική Ανυπακοη":

- To να εξαντλούμε την ευαισθησία μας σε μερικά σχόλια στο Facebook, σε blogs και προωθώντας emails με εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας.

- Οι πράξεις βίας.

- Οι γενικοί και αόριστοι αφορισμοί.


Μια τελευταία παρατήρηση: Όπως ήδη ανέφερα, η άποψη του Θορώ ήταν ότι η αντίδραση πρέπει να απορρέει από την συνείδηση μας. Είναι, συνεπώς, αυτονόητο ότι η συνείδηση μας πρέπει να είναι καθαρή για να δικαιούμαστε να ζητάμε από το Κράτος να καθαρθεί. Ας αναρωτηθούμε, πρώτα, πόσο έχει "μολυνθεί" ο καθένας μας από την περιρρέουσα διαφθορά (π.χ «φακελάκια», «βύσματα» κλπ), ας την αποποιηθούμε πλήρως σε ό,τι μας αφορά, ώστε να μπορούμε απαιτήσουμε και από το “Σύστημα” να το κάνει.

Facebook

An article about Facebook, its creator Mark Zuckerberg and the movie The Social Network. From NY Books Review:


Generation Why?

November 25, 2010
By Zadie Smith

In The Social Network Generation Facebook gets a movie almost worthy of them, and this fact, being so unexpected, makes the film feel more delightful than it probably, objectively, is. […]

But something is not right with this young man (Zuckerberg): his eye contact is patchy; he doesn’t seem to understand common turns of phrase or ambiguities of language; he is literal to the point of offense, pedantic to the point of aggression. (“Final clubs,” says Mark, correcting Erica, as they discuss those exclusive Harvard entities, “Not Finals clubs.”) He doesn’t understand what’s happening as she tries to break up with him. (“Wait, wait, this is real?”) Nor does he understand why. He doesn’t get that what he may consider a statement of fact might yet have, for this other person, some personal, painful import. Simply put, he is a computer nerd, a social “autistic”. […]

My God! This is the profile of the person that is re-defining the ways of our social interaction!!!!!???? SCARRRRYYYYY!!!!!!!!

When a human being becomes a set of data on a website like Facebook, he or she is reduced. Everything shrinks. Individual character. Friendships. Language. Sensibility. In a way it’s a transcendent experience: we lose our bodies, our messy feelings, our desires, our fears. It reminds me that those of us who turn in disgust from what we consider an overinflated liberal-bourgeois sense of self should be careful what we wish for: our denuded networked selves don’t look more free, they just look more owned. […]

With Facebook, Zuckerberg seems to be trying to create something like a Noosphere, an Internet with one mind, a uniform environment in which it genuinely doesn’t matter who you are, as long as you make “choices” (which means, finally, purchases). If the aim is to be liked by more and more people, whatever is unusual about a person gets flattened out. One nation under a format. To ourselves, we are special people, documented in wonderful photos, and it also happens that we sometimes buy things. This latter fact is an incidental matter, to us. However, the advertising money that will rain down on Facebook—if and when Zuckerberg succeeds in encouraging 500 million people to take their Facebook identities onto the Internet at large—this money thinks of us the other way around. To the advertisers, we are our capacity to buy, attached to a few personal, irrelevant photos. […]

Shouldn’t we struggle against Facebook? Everything in it is reduced to the size of its founder. Blue, because it turns out Zuckerberg is red-green color-blind. “Blue is the richest color for me—I can see all of blue.” Poking, because that’s what shy boys do to girls they are scared to talk to. Preoccupied with personal trivia, because Mark Zuckerberg thinks the exchange of personal trivia is what “friendship” is. A Mark Zuckerberg Production indeed! We were going to live online. It was going to be extraordinary. Yet what kind of living is this? Step back from your Facebook Wall for a moment: Doesn’t it, suddenly, look a little ridiculous? Your life in this format?
The last defense of every Facebook addict is: but it helps me keep in contact with people who are far away! Well, e-mail and Skype do that, too, and they have the added advantage of not forcing you to interface with the mind of Mark Zuckerberg—but, well, you know. We all know. If we really wanted to write to these faraway people, or see them, we would. What we actually want to do is the bare minimum, just like any nineteen-year-old college boy who’d rather be doing something else, or nothing.

Disease of Democracy

According to Saramago:

A doença mortal das democracias é a renúncia do cidadão a participar.

Meaning:
The lethal disease of democracies is the resignation of the citizens from participating.

Η θανάσιμη ασθένεια των δημοκρατιών είναι η παραίτηση των πολιτών από το να συμμετέχουν.

Εκκλησία και Πνευματικός Μεσαίωνας.

Οι οικονομικές κρίσεις έρχονται και -έστω δύσκολα- παρέρχονται. Τι μπορεί να ελπίζει, όμως, κανείς για μια κοινωνία στην οποία επιβάλλεται σκοταδισμός από παντού, που εμμένει στις δυσειδαιμονίες της και ανέχεται ανεξέλεγκτες εξουσίες στις Δυναμεις του Αναχρονισμού;

Από Τα Νέα, Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010:

«Ιερά εξέταση» στα σχολικά βιβλία. Επιτροπή της Εκκλησίας θα ελέγξει τη «χριστιανικότητά» τους

«Αποχριστιανοποίηση» των βιβλίων διαπίστωσε η ιεραρχία και αποφάσισε να... µετρήσει την ευλαβικότητα όλων των εγχειριδίων και κατόπιν να προβεί σε νουθεσίες προς το υπουργείο Παιδείας.
Παρέµβαση στην Εκπαίδευση και συγκεκριµένα στο περιεχόµενο των σχολικών βιβλίων επιχειρεί η Εκκλησία. Οι ιεράρχες ισχυρίζονται ότι έχουν εντοπίσει «σηµάδια αποχριστιανοποίησης» στα εγχειρίδια, τόσο στην Πρωτοβάθµια όσο και στη Δευτεροβάθµια Εκπαίδευση!
Ενδεικτικό είναι ότι στη χθεσινή συνεδρίαση της Ιεραρχίας, οι µητροπολίτες αποφάσισαν η επιτροπή της Εκκλησίας για θέµατα Παιδείας να µελετήσει τα σχολικά βιβλία. Στη συνέχεια, θα συντάξει πόρισµα το οποίο θα σταλεί στην Ιερά Σύνοδο και ακολούθως αυτή θα αποφασίσει για τις επαφές µε το υπουργείο Παιδείας.
Κάποιοι µητροπολίτες ανέφεραν χθες ότι µία από τις αιτίες της ηθικής και πνευµατικής κρίσης, έτσι χαρακτηρίζει την κρίση η Εκκλησία, είναι και τα προβλήµατα στην Παιδεία και η αποχριστιανοποίηση των βιβλίων. Μάλιστα, µητροπολίτες ανέφεραν παραδείγµατα σχολικών βιβλίων όπου γίνονται αρνητικά σχόλια για την Εκκλησία. Αλλοι πρόσθεσαν πως έχουν παρατηρήσει προβλήµατα στα βιβλία των θρησκευτικών και της Ιστορίας.
Υπενθυµίζεται πως τον περσινό Νοέµβριο, µιλώντας στην υποδοχή των πρωτοετών φοιτητών της Θεολογίας, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος είχε κάνει λόγο για «εξοστρακισµό» των θρησκευτικών από τα σχολεία.

Κατανάλωση για να σωθεί η Οικονομία

Οι NY Times γράφουν:

Σε μια οικονομία όπου οι καταναλωτές ευθύνονται για το 70% της δραστηριότητας, οι πιστώσεις είναι ζωτικό και εκ των ων ουκ άνευ «καύσιμο». Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς έγραψε για το παράδοξο της αποταμίευσης: αν όλοι κάνουν οικονομία, τότε όλοι γίνονται φτωχότεροι, γιατί μειώνεται η ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες. Ιδού και άλλο ένα παράδοξο: η ύπαρξη καταναλωτικού χρέους μπορεί να συνιστά ηθική έκπτωση και «συνταγή για την κόλαση», όμως εμπεριέχει τις ρίζες της βραχυπρόθεσμης σωτηρίας μας.

Σε αυτή την παράγραφο αποκαλύπτεται σε όλο της το μέγεθος η διαστροφή του οικονομικού μας συστήματος, όπως και η φιλοσοφια του – ή ακριβέστερα η απουσία της: είναι βιώσιμο μόνο εάν καταναλώνουμε μαζικά και διαρκώς. Εάν δεν καταναλώνουμε, είτε γιατι τα αγαθά που κατέχουμε μας αρκούν και δεν επιθυμούμε άλλα, είτε γιατί τα οικονομικά μας δεν το επιτρέπουν, είτε από άποψη, υπονομεύουμε την οικονομία, ενώ αν αυξήσουμε τις αγορές μας την ενισχύουμε. Η αποταμίευση είναι αντιπαραγωγική, ενώ η σπατάλη, κατά προτίμηση με δανεικά, είναι ευλογία.

Αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό, είναι η αλαζονεία του συστήματος, που γνωρίζοντας ότι έχει διαφθείρει τις συνειδήσεις μας σε απόλυτο βαθμό, αναγάγοντας την κατανάλωση σε υπέρτατη αξία, μπορεί άφοβα να διατάζει: “Shop for America!” ή “Ψωνίστε γιατί χανόμαστε!” και να ακούγεται απόλυτα φυσικό! Έχει καταφέρει να λέει απροκάλυπτα στον κόσμο «Δουλεύετε σαν σκλάβοι όλοι σας την ζωή, ασταμάτητα, για να μπορείτε να αγοράζετε όλο και περισσότερο. Και αν δεν σας φτάνει ο μισθός σας, δεν πειράζει, δανειστείτε και κάντε τα ψώνια σας. Και τον επόμενο μήνα μην ξεχάσετε να ξαναδανειστείτε για να πάτε στα μαγαζιά. Και αν φοβάστε οτι η ζωη σας θα φύγει μέσα από τα χέρια σας δουλεύοντας για να καταναλώσετε, αν σας προβληματίσει η κατασπατάληση πόρων και ενέργειας, η καταστροφή του περιβάλλοντος που συνεπάγεται η υπερκατανάλωση, αν περιστασιακά σας θλίβει η σκέψη οτι αυτά που αγοράζετε τα φτιάχνουν μικρά παιδιά στο Μπαγκλαντές για 1 δολάριο την ημέρα, μην χάνετε πολύτιμο χρόνο για αυτές τις μικρολεπτομέρειες: πρέπει να πάτε στη δουλεία, έχετε κάρτες και δάνεια να ξεπληρώσετε. Άλλωστε έφτασαν οι καινουργιες τρισδίαστατες τηλεοράσεις και το I-pad στα μαγαζιά!».

Δούλευε-ξόδευε-δούλευε-ξόδευε-δούλευε-ξόδευε: αυτό πρέπει να είναι το μοτίβο της ζωής για να επιζήσει το οικονομικό μοντέλο μας λένε, κωδικοποιημένα, οι New York Times.

Είμαι περίεργος να δω πότε, επιτέλους, οι μακάριες και χειραγωγούμενες μάζες, θα αντιληφθούν αυτά που ούτε το ίδιο το σύστημα δεν τους κρύβει και θα ξυπνήσουν μια μέρα και δεν θα πάνε στο Mall. Θεόσταλτη θα είναι αυτή η Κρίση αν συμβάλλει σε αυτό!