Tuesday, November 29, 2011

Χρειάζεται να είναι κανείς νομπελίστας για να αντιληφθεί τα αυτονόητα;


Γράφει ο (νομπελίστας οικονομολόγος) Paul Krugman για την αναγκαιότητα να συμβάλλουν οι πολύ πλούσιοι στο συμμάζεμα το οικονομικού χάους:

"[...] στο τελευταίο άρθρο μου υποστήριξα ότι οι πολύ πλούσιοι, αυτοί που είδαν μεγάλη αύξηση στο εισόδημα τους τα τελευταία 30 χρόνια, πρέπει να πληρώνουν περισσότερους φόρους. Έλαβα πολλές απαντήσεις αναγνωστών που χαρακτήριζαν την ιδέα μου ανόητη, και ότι ακόμη και πολύ σκληροί φόροι στους πλούσιους, δεν θα συγκέντρωναν αρκετά χρήματα για να περιορίσουν τα ελλείμματα.

Φίλοι μου, ζείτε στο παρελθόν. Μια φορά κι ένα καιρό η Αμερική ήταν ένα έθνος της μεσαίας τάξης, όπου τα εισοδήματα της υπέρ-ελίτ δεν σήμαιναν και τίποτε. Όμως εκείνη ήταν μια άλλη χώρα.

Η εφορία αναφέρει ότι το 2007, δηλαδή πριν την οικονομική κρίση, το κορυφαίο εισοδηματικά 0,1% των φορολογουμένων - χονδρικά, όσοι βγάζουν ετησίως πάνω από 2 εκατομμύρια δολάρια - παρουσίαζαν συνολικό εισόδημα μεγαλύτερο του ενός τρις. δολαρίων. Μιλάμε για πολλά λεφτά, και δεν μοιάζει και τόσο δύσκολο να επινοήσει κανείς καινούργιους φόρους που θα μάζευαν ένα σοβαρό ποσό από το εισόδημα αυτών των υπέρ-πλούσιων ατόμων.

Για παράδειγμα, μια πρόσφατη μελέτη από το ανεξάρτητο Κέντρο Φορολογικής Πολιτικής(Tax Policy Centre) επισημαίνει πως, πριν το 1980, τα άτομα με πολύ υψηλό εισόδημα φορολογούνταν με πολύ υψηλότερους συντελεστές από το 35%, που είναι σήμερα ο ανώτατος συντελεστής φόρου εισοδήματος. Σύμφωνα με την ανάλυση του κέντρου, μόνη της η επαναφορά αυτών των ειδικών φορολογικών κατηγοριών για τα πολύ υψηλά εισοδήματα θα αύξανε τα συνολικά φορολογικά έσοδα του 2007 κατά 78 δις δολάρια, - πάνω από μισό τοις εκατό του αμερικανικού ΑΕΠ. Με μια απλή επαγωγή, χρησιμοποιώντας τις δημοσιονομικές προβλέψεις του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO), υπολογίζω ότι η υψηλή φορολόγηση των πολύ πλούσιων θα αρκούσε για να «ξυρίσει» 1 τρισεκατομμύριο δολάρια από το έλλειμμα μας μέσα στην ερχόμενη δεκαετία!

Αξίζει τον κόπο να συγκρίνει κανείς αυτό το εκτιμώμενο δημοσιονομικό όφελος με τα ποσά που θα «γλιτώσουμε», αν προχωρήσουμε στο είδος των περικοπών που «κυκλοφορούν» αυτές τις μέρες στην Ουάσιγκτον. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τις προτάσεις για αύξηση στα 67 έτη του ορίου ένταξης στο σύστημα περίθαλψης Medicare, κάτι που θα αποτελέσει μέγα πλήγμα για εκατομμύρια Αμερικάνους. Πόσα λεφτά θα εξοικονομούσαμε;

Λοιπόν, δεν θα «σώζαμε» ούτε ένα δολάριο σαν εθνικό σύνολο, αφού θα ωθούσαμε πολλούς ηλικιωμένους εκτός του Medicare και έτσι θα τους στρέφαμε στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, που έχουν σαφώς υψηλότερο κόστος ασφάλισης. Σύμφωνοι, κάτι τέτοιο θα μείωνε τις ομοσπονδιακές δαπάνες - αλλά όχι και τόσο πολύ. Το Γραφείο Προϋπολογισμού εκτιμά ότι τα συνολικά κονδύλια θα μειώνονταν μόλις κατά 125 δις. δολάρια την ερχόμενη δεκαετία, καθώς θα αυξάνεται σταδιακά το όριο της ασφάλισης. Ακόμη και με την πλήρη εφαρμογή του προτεινόμενου «πλαφόν», όμως, αυτή η μερική διάλυση του συστήματος Medicare δεν θα εξοικονομήσει παρά το εν τρίτον όσων θα εξοικονομούσαμε αυξάνοντας τους φόρους των υπέρ-πλουσίων.

Άρα, η αύξηση των φόρων για τους πολύ πλούσιους μπορεί να έχει σοβαρή συμβολή στην μείωση των ελλειμμάτων. Μην πιστεύετε κανέναν που επιμένει στο αντίθετο. "

Δυστυχώς τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα διαστρέφουν σε τέτοιο βαθμό την πραγματικότητα ώστε να χρειάζεται να αποδεικνύουμε διαρκώς τα αυτονόητα. Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα μερικοί που δεν κουράζονται να το κάνουν!

No comments:

Post a Comment

Please leave your message!